Kendrick Lamar – good kid, m.A.A.d city

October 24, 2012 3:19 pm

Vrijwel elk jaar is er één album in het bijzonder dat uitblinkt en nog voor lang een onvergetelijke indruk zal achterlaten. Dit jaar gaat die eer uit naar Kendrick Lamars good kid, m.A.A.d city.


Aftermath

Door Rob van den Aker, 6-11-‘12

Ieder jaar komen er genoeg sterke hiphopalbums uit. En vrijwel elk jaar is er ook één plaat in het bijzonder die uitblinkt, hiphop speciaal maakt en nog in de lengte van dagen een onvergetelijke indruk achterlaat. Het afgelopen lustrum waren achtereenvolgens I’ll Sleep When You’re Dead, When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold, Never Better, My Beautiful Dark Twisted Fantasy en undun de platen die voor mij persoonlijk alleen al het gehele genre de moeite waard maken. Dit jaar gaat de eer uit naar Kendrick Lamar, die zichzelf de volle zeventig minuten overtreft met zijn kleurrijke meesterwerk good kid, m.A.A.d ciy.

Wat maakt Kendrick Lamar tot zo’n goede artiest? Allereerst is het zijn gecontroleerde stemgeluid, dat hij op een veelzijdige manier inzet. De rapper z’n stem klinkt licht nasaal en bovendien nog bijzonder jeugdig, en hij wisselt met regelmaat af naar een veel zwaardere toon, zonder dat hij daarbij enige geloofwaardigheid verliest. Die geloofwaardigheid zit hem met name in de oprechte emotie die hij in zijn stem legt, die bovendien goed opvalt door de sterke intonatie. Op bepaalde momenten van de plaat, bijvoorbeeld het tweede gedeelte van het nummer m.A.A.d city, klinkt er zelfs een heuse snik door het stemgeluid van Kendrick. Op deze manier blijft de rapper van begin tot eind boeien en verrast hij regelmatig met een breed scala aan klanken. En of de rapper nu fel schreeuwt of timide rapt over de beats, hij heeft zijn stem perfect onder controle.

Dergelijke veelzijdigheid komt niet alleen terug in het stemgeluid en flow van de rapper, ook qua teksten schotelt hij een hoge diversiteit voor. Of het nu heerlijk pocherige teksten zijn, waarbij zijn geslachtsdeel een belangrijke rol speelt (“I wish my dick was as big as the Eiffel Tower, so I could fuck the world for 72 hours” – Backseat Freestyle), een fraaie storytelling (“Bumpin’ Jeezy’s first album, looking distracted, speaking language only we know, you think it’s an accent” – The Art of Peer Pressure) of een emotionele ballad waarbij de zus van een overleden vriendin centraal staat (“But fuck that ’sorry for your loss shit’, my sister died in vain, but what point are you trying to gain?//If you can’t fit the pumps I walk in. I’ll wait…” – Sing About Me, I’m Dying of Thirst), Kendrick Lamar beheerst het duidelijk beschrijven van zijn gevoel tot in de puntjes.

Wat voor de zeer diverse raps geldt kan ook over de producties worden gezegd. Twaalf verschillende producers zorgen voor twaalf verschillende producties die het best passen bij de sfeer die Kendrick Lamar met die track wil overbrengen. Backseat Freestyle, een grimmige opscheptrack, kent bijvoorbeeld een zeer grove beat van Hit-Boy. De behoorlijk droge drumklappen en kille stemsample zijn, wat de naam van de producer al doet vermoeden, inderdaad hitgevoelig. Sherane a.k.a Master Splinter’s Daughter, een meer ingetogen nummer, leunt dan weer op relaxte basdreunen en rustgevend gitaarspel van Tha Bizness. En hoewel alle producties van een hoog niveau zijn en perfect bij Kendrick Lamar aansluiten zit er één nummer tussen dat je helemaal omverblaast: m.A.A.d city. Typerende pompende Westcoastsynthesizers zorgen voor een euforisch gevoel dat doet denken aan de beste creaties van Dr. Dre. Het is dan ook onmogelijk stilzitten op zijn allerbeste nummer.

Maar is er door alle afwisseling van zowel raps als producties nog wel een echt album overgebleven, of is het meer een verzameling van Kendrick Lamars hoogtepunten? good kid, m.A.A.d ciy is gelukkig wel degelijk een strak geheel. Want hoewel de teksten van de gastheer zeer divers zijn, vertelt hij zijn eigen ervaringen vanuit zijn perspectief. Zo staan er twaalf verhalen op good kid, m.A.A.d city, maar zijn het wel duidelijk Kendricks verhalen. En of hij nu ruimte inlast om zichzelf op te hemelen, of om een persoonlijk verhaal te vertellen; hij komt oprecht over. De meer knallende tracks zijn op de juiste wijze over het album verdeeld, waardoor de hiphopliefhebber na aangrijpende nummers het hoofd kan leegmaken en even lekker kan losgaan.

Duidelijk is dat dit een plaat is waarop ongelofelijk veel gebeurt, te veel zelfs om allemaal in een recensie te beschrijven. Zo zijn de charismatische gastbijdrages van bijvoorbeeld Drake en MC Eiht en de lofzang Compton, met niemand minder dan Dr. Dre, nog niet eens aan bod gekomen. Op elk ander album zouden dergelijke momenten de absolute hoogtepunten vormen, op good kid, m.A.A.d city is topkwaliteit de norm.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *