Een open brief aan Daniel Dumile

November 24, 2012 8:34 pm

Wat had ik me erop verheugd zeg. Een concert van één van mijn favoriete rappers in Amsterdam. Eindelijk, na al die jaren genieten van je muziek, zou ik je eens live aan het werk gaan zien.” Onze redacteur Rob van den Aker heeft een open brief aan Daniel Dumile (DOOM) geschreven.


Door Rob van den Aker, 26-11-‘12

Beste Daniel Dumile (DOOM),

Wat had ik me erop verheugd zeg. Een concert van één van mijn favoriete rappers in Amsterdam. Meteen toen de show een goede maand geleden door de site van de Melkweg werd aangekondigd kocht ik mijn kaartje. Tweeëntwintig euro, exclusief de andere kosten (zoals een lidmaatschapskaart): een goede prijs voor een heerlijke hiphopavond. Eindelijk, na al die jaren genieten van je muziek, zou ik je eens live aan het werk gaan zien.

Hoewel, enige spanning voorafgaand aan een DOOM-show is er natuurlijk wel: komt Daniel echt of stuurt hij een dubbelganger? Een terecht boze Kno, producer en rapper van CunninLynguists, heeft jou al eens goed aangesproken op je wangedrag. Je kunt het nu eenmaal niet maken tegenover je fans om niet op te komen dagen tijdens een show. Ook al is het nog zo gemakkelijk een gemaskerde corpulente look-a-like te sturen. Maar goed, iedereen verdient een tweede kans en de afgelopen jaren is het gelukkig niet meer voorgekomen dat jouw fans zich op deze manier in de steek gelaten voelen.

En dus vertrek ik woensdag 21 november vanuit Sint-Michielsgestel met goede zin naar Amsterdam. De totale reistijd (heen en terug) is ongeveer vier uur en de kosten die hieraan zijn verbonden zijn een slordige vijfenvijftig euro: een hobby mag wat kosten. Bovendien, DOOM gaat zo in de Melkweg klassiekers van onder meer Madvillain en Operation: Doomsday ten gehore brengen. Ja toch? Dan is alles het waard. Aangekomen bij de Melkweg nog even in de kou en regen staan, geen punt. De zaal zou om acht uur opengaan, maar dit wordt verlaat naar half negen. Niks aan de hand.

Nou DOOM, we kunnen eindelijk de zaal binnen. Samen met een vriend wat drinken aan de bar. Het is inmiddels negen uur, en dat het er nu nog niet naar uitziet dat je elk moment het podium komt betreden is niet vreemd. Rappers hebben nu eenmaal de gewoonte om een halfuur, driekwartier of soms zelfs een geheel uur te laat op de planken te staan. Dit calculeer je als hiphopliefhebber in. Om kwart voor tien schuif ik langzaam wat dichter bij het podium. Nu kun je elk moment komen. Over een paar minuten sta je recht voor mij, terwijl je All Caps speelt. En mijn handen zullen in de lucht gaan, alsof ik het plafond wil toucheren.

De tijd tikt verder door, het wordt al half elf. De zaal staat vol met wiet rokende mensen, omdat deze week blijkbaar in het teken van de Cannabis Cup staat. Veel toeristen, die waarschijnlijk meer om het roken geven dan om de show die zal volgen. Dat de DJ acht keer Reality TV van J Dilla en Black Thought inzet is irritant, maar behalve de nuchtere mensen lijkt niemand hier zich aan te storen. Waar ben je nou toch DOOM? Anderhalf uur geleden was de officiële aanvang van je programma. Nog steeds maak je geen aanstalten om het publiek te vermaken. Gelukkig komt Ghostface Killah niet veel later (totaal onverwacht) kort op het podium om de toeschouwers een kwartiertje op te warmen. Gehuld in een dikke winterjas roept Ghostface naar de fans dat DOOM nu elk moment kan komen. En als het dan zover is, moeten we hem hartelijk onthalen.

Maar dat gaat lastig Daniel, je was er namelijk om half twaalf nog steeds niet. En aangezien mijn laatste trein iets voor middernacht vertrekt loop ik teleurgesteld naar de garderobe. Onderweg stoot ik nog wat wietrokers aan, die als versteend staan en niet reageren op mijn haastige excuses. Als ik door de laatste paarse wolken ben gestapt kom ik bij mijn jas aan. Wat een prachtige avond zou worden is uitgelopen op een fiasco. Een DOOMscenario. Ik heb weliswaar een kwartiertje naar een rapper van de legendarische Wu-Tang Clan mogen luisteren, maar daar kwam ik niet voor. Chagrijnig loop ik naar buiten. Op naar de tram. Daarna de trein. En tot slot de taxi. Om half drie ’s nachts kan ik mijn bed eindelijk opzoeken.

Daniel, ik zal na deze brief niet al te veel woorden meer aan je vuilmaken. Het blijkt maar weer eens dat je toch geen fuck om je fans geeft. Je stuurt dubbelgangers naar shows. Verkoopt je muziek voor ongelofelijke geldbedragen – onder het mom van: hier, nog een speciale uitgave, nu met broodtrommel. En dit keer kwam je schandalig te laat voor je liveshow. In ieder geval minimaal een kleine drie uur te laat. Ach ja, je was er in ieder geval. Knap hoor. En je hebt blijkbaar ook nog eens flink wat klassiekers laten horen. Dat ik, en een handjevol andere mensen die niet in de Randstad wonen, hier niks mee opschieten maakt je waarschijnlijk niks uit. Want helaas ben je gezegend met ongelofelijk veel talent en dus zullen er altijd genoeg fans zijn die wel op je wachten als je weer eens schandalig te laat komt. En zolang je onfatsoenlijke gedrag niet wordt afgestraft kun je doorgaan met je arrogante supersterpraktijken. Nou vooruit, voor wat het waard is: ik ben fan af.

Met vriendelijke groet,

Rob van den Aker

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *