E1

Door Tom Boeije, 14-7-‘09

Alchemist is een zeer verdienstelijke producer, die voornamelijk naam maakte door zijn samenwerkingen met onder anderen Dilated Peoples en Mobb Deep. In 2004 bracht hij zijn ‘solodebuut’ 1st Infantry uit, waarop een waslijst aan sterke rappers te horen was. Op Chemical Warfare is sprake van dezelfde tendens, al komen de grote namen hier een stuk meer uitgeblust voor de dag.

Zo maakt het album een valse start door een ongeïnspireerde bijdrage van Kool G Rap, die steeds weer laat zien dat hij niet zoveel meer te vertellen heeft. En passant bewijst Alchemist dat hij niet echt voor het rappen geschapen is – zijn productie is daarentegen wel goed te pruimen, al had het album misschien wel gebaat geweest bij een iets vuriger start. Daar wordt op Lose Your Life wel voor gezorgd; deze track met Jadakiss, Snoop Dogg en Pusha T is de klapper van Chemical Warfare. Sinistere zoemen en vijandige pingels vormen de ideale ondergrond voor brutale raps over dood en verderf. Het is geen wonder dat dit nummer samen met Therapy als enige is overgeheveld van The Alchemist’s Cookbook, want ook de rappers presteren hier op het scherp van de snede, iets wat ze de laatste tijd te weinig doen.

Ook Keep the Heels on drijft overwegend op het dreigende sfeertje van de Alchemist-productie. Prodigy verhaalt weer eens over zijn zware leven in de ghetto, wat hij met voldoende overtuiging doet om niet te vervelen – daarbij geholpen door bijna spookachtige dreunen. Heel anders is Therapy, waar Talib Kweli, Blu, Evidence en Kid Cudi hun zegje doen. De trillende beat zit een beetje tegen het irritante aan en het geheel duurt ook iets te lang – en kent te weinig variatie – maar Alchemist toont hier toch nog eens aan dat hij goede beats kan leveren voor een heel scala aan artiesten.

Toch veranderen zijn handen niet alles in goud, daarvoor zijn sommige aantredende rappers niet kundig genoeg of te weinig in goeden doen. Zo is er op de titeltrack geen redden meer aan omdat Eminem zijn malle accent niet heeft thuisgelaten en kan Lil’ Fame zich beter concentreren op opzwepende refreintjes in plaats van heel nummer (Lights Cameras Action) voor zijn rekening te nemen. Gelukkig duren beide nummers slechts een ruime anderhalve minuut, maar het was natuurlijk beter geweest als deze staaltjes van stevige productie aan wat waardiger afgezanten waren gegeven.

Dat is eigenlijk de grootste fout van Alchemist; hij had best iets selectiever kunnen zijn toen hij zijn uitnodigingen verstuurde voor Chemical Warfare. Het is niet zo dat hij producties voorschotelt die niet bij de desbetreffende MC passen, dat is juist opvallend goed geregeld, enkele gasten vallen uit de toon omdat ze simpelweg kwaliteit te kort komen of niet het onderste uit de kan willen of kunnen halen. Ook KRS-One is bijvoorbeeld weer eens te horen en al maakt hij op Grand Concourse Benches zeker niet zijn slechtste beurt sinds tijden, een geslaagde terugkeer zal er voor hem niet meer in zitten.

Wat sfeer betreft vallen bijna alle tracks goed samen, omdat ze de vervaarlijke beats van Alchemist als gemene deler hebben. Alleen Smile met Maxwell en Twista en That’ll Work met Juvenile en Three 6 Mafia vallen wat uit de toon. Eerstgenoemde omdat het opvallend vriendelijk klinkt en het andere werkje omdat het veel te druk is en daardoor beter tot zijn recht had gekomen op een album van een van de gastartiesten.

Doordat de beats bijna allemaal van dezelfde snit zijn en elkaar ook qua kwaliteit weinig ontlopen, klinkt Chemical Warfare als een eenheid. Het voelt aan als een vrij uitgebalanceerde verzameling tracks, al zijn er wel enkele dissonanten aan te wijzen. Met name qua instrumentaties zit het wel goed – en dat is natuurlijk ook het belangrijkst op een produceralbum – al moet wel gezegd worden dat Chemical Warfare niet de volle lengte even interessant blijft. Het is natuurlijk hopen tegen beter weten in, maar als Alchemist, Jadakiss, Snoop Dogg, Pusha T en eventueel Prodigy de handen in een zouden slaan voor een compleet album, zou er wel wat onrust gestookt kunnen worden in hiphopland.