|
In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Deze keer is het de beurt aan Bottle of Humans, het debuutalbum van de bijzondere artiest Sole.
|
|
The Art of Diggin’: Blue Note State of Mind van Lord Finesse: een album vol samples van funk tot jazz en van groove tot soul. Maar is zeventig minuten lang louter naar samples luisteren nog vermakelijk?
|
|
Macronizm levert met De Sessies een fraai album af. Tekstueel en muzikaal is het album van een hoog niveau; de teksten, de flow van Macro en de muziek van de liveband zijn uitstekend op elkaar afgesteld.
|
|
Op deze jubileumplaat steken de vijf Naughty by Nature-classics aan het eind er met kop en schouders bovenuit. Het feest eindigt daarom met vuurwerk, maar dit weet de stroeve start niet te verhullen.
|
|
Productioneel gezien valt er op Crane het nodige te beleven, maar door het ontbreken van tekstueel vermaak blijft het album steken in de middenmoot. Ideaal om een keer op te zetten voordat je gaat stappen.
|
|
|
Met De Avonduren bewijst het label Kytopia van Colin Benders (Kyteman) opnieuw tot mooie dingen in staat te zijn. Rapper Kapabel vertelt sprookjes, ondersteund door prachtige muzikale begeleiding.
|
|
The Alchemist en Oh No, die samen Gangrene vormen, bouwen op Vodka & Ayahuasca vooral voort op wat ze eerder met Gutter Watter hebben neergezet; een rauwe hiphopsound zonder al teveel poespas.
|
|
Roc C is nooit een MC geweest die veel aandacht opeist. Onderschat zijn netwerk echter niet, want dankzij hen is Stoned Genius een album dat meer verdient dan een tocht naar de vergetelheid.
|
|
Levenslied is naar alle waarschijnlijkheid wat Lange Frans voor ogen had, maar helaas maakt dit het album geschikter voor de gemiddelde Shownieuws-kijker dan voor de hiphopliefhebber.
|
|
De Winnaar Houdt Aan is niets meer dan een tactisch geplande release in aanloop naar de opvolger van Toch!? (2007). Wel is het geheel vermakelijk en verkeert Extince in goede vorm.
|
|
|
|
|
Pagina 1 van 88 |