|
 Hoewel 2012-revelatie alt-J nauwelijks hiphop kan worden genoemd, bevat het genoeg elementen en klasse om het hart van de hiphopliefhebber te stelen. Ook in onze jaarlijst.
|
|
 Stick Bukowski overtreft Microphone Colossus 2, de EP die Sticks eerder dit jaar met Kubus uitbracht, met gemak. Sterker nog: de combinatie met producer Moon levert zijn beste werk op sinds Fakkelteit met Delic.
|
|
 Guilty Simpson werkte in zijn carrière al samen met erkende producers als J Dilla, Madlib en Black Milk. Hoe brengt hij het er vanaf met een minder bekende producer als Apollo Brown?
|
|
 Big Boi heeft besloten na het succes van Sir Lucious Left Foot te gaan experimenteren met indiebandjes. Dit heeft een duidelijk effect gehad op de nieuwe plaat. Pakt de koerswijziging goed uit?
|
|
 Mr. Muthafuckin' eXquire werkte samen met Danny Brown en El-P, en stond zijn mannetje. Toch krijgt hij het voor elkaar een EP met een luttele vijf nummers voor je gevoel een eeuwigheid te laten duren.
|
Chief Keef blijft trouw aan zijn beproefde concept: het pretentieloos spuien van bedroevend slechte, maar makkelijk te reproduceren versjes over repetitieve en opruiende instrumentaties. 
Na het tegenvallende Fornever is The Final Adventure het laatste album dat Murs en 9th Wonder samen maken. Kan het duo zich revancheren en voor een waardige afsluiter van een fraaie reeks zorgen? 
Games wirwar van stijlen maken Jesus Piece niet per se een zwakke plaat, maar meer een verzameling van individuele singles. De nare nasmaak van The R.E.D. Album is gelukkig wel verdwenen. 
Freeways “gritty” stemgeluid geeft zijn voordracht een bepaalde urgentie; een noodzaak die de tekstuele manco's ruimschoots compenseert. Diamond in the Ruff is een echt Freeway-album. 
Lil Fame blijft zijn rebelse, energieke zelf terwijl Termanology kalm en vloeiend rapt. Dit zorgt voor een contrast dat op papier misschien raar oogt, maar in de praktijk erg succesvol uitpakt.