Universal

Door Tom Boeije, 28-5-'09

Busta Rhymes staat bekend als een rapper die elk jaar weer een paar keer scherp voor de dag komt op een nummer dat hoog in de hitlijsten verschijnt. Hij heeft echter ook een reputatie opgebouwd met het afleveren van verschrikkelijk wisselvallige albums. Op Back on My B.S. bewandelt hij de stenen middenweg: veel populaire gastartiesten en zo mogelijk nog meer matige nummers. Helaas schiet hij hierin zover door dat er eigenlijk bar weinig goede of interessante muziek overblijft.

Het album opent nog karakteristiek doldwaas met een operazanger en -zangeres die uit volle borst “back on my bullshit” zingen, maar daarna wordt de pret snel gedrukt. Na het gezang verschijnt er eventjes een zinnenprikkende beat met organische geluiden, waarna DJ Scratch al snel overschakelt op een zeer kale clapbeat. Busta lijkt hier nog wel iets van het heilige vuur te bezitten, maar niet genoeg om van Wheel of Fortune een knaller te maken. Zijn flow is vlotjes en grommerig als in betere tijden, dat is echter niet genoeg om het nummer echt te laten beklijven.

Levendiger is het anthem Respect My Conglomerate waar Lil Wayne en Jadakiss de gelederen komen versterken. De exotische beat doet wat aan de landen van de vliegende tapijten denken, maar de teksten van de woordvoerders zijn niet bepaald toverachtig. De welbekende hiphopgoederen hebben er weer een ode bij, zullen we maar zeggen. Lil Wayne kan dan wel niet meer op zijn knapperige stemgeluid worden afgerekend, zijn teksten verschaffen voldoende kanonnenvoer: “Young money in charge//Yes it’s Lil Wayne but the money is in laaaaaarge.” Dit is ongetwijfeld niet het sterkste werk van dit trio, al gaan de raspende stemgeluiden wel goed samen met de zenuwachtige beat.

Arab Money (met Ron Brownz) is geïnspireerd op dezelfde contreien als Respect My Conglomerate, hier moet dat sfeerelement echter vooral van de jodelende autotune van het refrein komen. Busta haalt weer eens hetzelfde kunstje van stal – zijn afwisseling tussen fluisterend brommen en schraal brullen is aardig, maar begint halverwege het album wel te vervelen. Ook op Hustlers Anthem ’90 wordt het wereldberoemde technische hulpmiddel van stal gehaald, dit keer door zijn grootste promotor: T-Pain. Opnieuw een kale beat die vooral steunt op klapjes, aangevuld met af en toe een ludiek geluid, en een vergelijkbaar stemgebruik van Busta: de muziek lijkt verdacht veel op elkaar en onderscheidt zich vooral door de zo debiel mogelijk gebrachte refreinen.

Wat dat betreft scoort Shoot for the Moon ook heel hoog, maar houdt Akon het op Don’t Believe Em bijzonder beschaafd. Op deze track verschaffen Busta Rhymes, T.I. en Akon een fijn feelgood-gevoel, waarbij het leuk is om te horen dat T.I. blijkbaar wat vuur in Busta heeft doen ontsteken, aangezien hij hier wat beter zijn best lijkt te doen dan op veel van de andere tracks op het album.

Een ritje langs de verschillende nummers levert geen uitermate slechte resultaten op, daarvoor is het toezicht van bovenaf te groot, is Busta Rhymes te ervaren en hebben de grote namen teveel allure. Maar Back on My B.S. voegt totaal niets toe aan de hedendaagse hiphop en is eigenlijk slechts een barre dwarsdoorsnede van wat de huidige top te bieden heeft. Hier en daar is er nog iets van de knotsgekke Busta Rhymes van vroeger te proeven, maar vaker verzandt hij in gemakkelijk geproduceerde tracks met malle refreintjes. En als de muziek dan, zoals in teveel gevallen, niet eens meer aanstekelijk is, blijft er bijna niets meer over.