|
De korte duur van de individuele tracks is een absolute zegen. Het instrueert de luisteraar over hoe met Illustrious om te gaan, namelijk: niet te lang bij stil staan en er in een rap tempo doorheen.
|
|
In een tijd waarin de combinatie van hiphop en popmuziek hoogtijdagen viert en voor grenzeloze populariteit zorgt, mag ook Big Sean met Finally Famous: The Album eindelijk zijn talent bewijzen.
|
|
Je kan zeggen wat je wil, maar Big2 is - alleen of in groepsverband - nog steeds één van de beste producers in Nederland. Helaas maakt dit Ik Ben Twan er alleen maar onbevredigender op.
|
|
Five Star Stunna is een matige herhalingsoefening van een talentloze artiest. Zowel productioneel als tekstueel krijgen we oude koek voorgeschoteld, en rappend is Birdman nooit heel sterk geweest.
|
|
Bishop Lamont klinkt even goed als de beat waar hij overheen rapt. Helaas zijn de producties vaak niet meer dan matig, en de teksten zijn niet speciaal. Er is voor Lamont en de zijnen nog het nodige te leren.
|
|
|
Queens Chronicle kan aanvoelen als een tripje terug in de tijd, maar met Big Noyd als gretige en door details geobsedeerde lyricist voelt het nergens aan alsof hij echt in de tijd is blijven hangen.
|
|
Vroeger heette hij Twin Gambino en was hij lid van Infamous Mobb. Nu heet hij Big Twins en heeft hij ondanks de bij vlagen niet onaardige hulp die hij krijgt een bijzonder slecht album afgeleverd.
|
|
Met El-P en Mr. Len maakte Bigg Jus als Company Flow grensverleggende muziek. Het succes van El-P wist hij echter niet te evenaren en dat zal met Machines That Make Civilization Fun ook niet gebeuren.
|
|
Catchy beats zorgen ervoor dat Birdmans standaardraps de moeite waard zijn. Helaas blijven ook die op Pricele$$ grotendeels achterwege, en over het algemeen blijft het gedurende de hele plaat kommer en kwel.
|
|
Rádio do Canibal komt zo'n vier maanden te laat, waardoor het album momenteel niet tot haar recht komt. Wie volgend jaar echter op tijd aan het duo BK-One en Benzilla denkt kan een fijne zomer tegemoet gaan.
|
|
|
|