|
 Bij het horen van de gastartiesten verlang je naar C-Murder, en bij het horen van C-Murder smacht je naar vroeger. Niet dat het vroeger zo goed was, maar zo bedroevend als nu - met dit album - is het nooit geweest.
|
|
 C-Rayz Walz staat bekend als een punchlinerapper. Vaak heeft hij ijzersterke refreintjes, die je na één keer horen al kan meerappen. Helaas heeft hij van het uitzoeken van beats minder kaas gegeten.
|
|
 Door de sombere sfeer is Depart from Me geen album voor elk moment van de dag, maar dat Cage een verhaal heeft is duidelijk. Zijn met emotie doordrenkte raps zijn ook nog eens indrukwekkend.
|
|
 Het wordt op Crime Pays pijnlijk duidelijk dat Cam'ron een formulerapper is: hij heeft een speciaal type beat nodig, en als die er niet is, dan blijft er slechts onbezield en oppervlakkig gemompel over.
|
|
 C of Tranquility staat bol van de pretentieuze raps en mechanische beats. Canibus werpt zich op als een intelligente kluizenaar die tracht hiphop en de wereld te redden. Best leuk eigenlijk.
|
|
|
 Screamin’ 4 Vengeance is niet pakkend genoeg voor de commerciële fans, niet overtuigend genoeg voor de oude No Limit-soldaten en niet hoogstaand genoeg voor de andere luisteraars.
|
|
 Afterparty Babies is misschien niet vooruitstrevend, maar muzikaal is het erg interessant. De plaat is namelijk compleet vol geplamuurd met geluid. Puristen kunnen daarom beter wegblijven, hiphopheads niet.
|
|
 In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Deze keer het debuutalbum van Cage; een album dat even goed als gewelddadig is.
|
|
 Canibus en Keith Murray voegen weinig aan elkaar toe en de beats zijn smakeloos en stellen daarom teleur. Toch biedt The Undergods enige hoop voor Canibus' nieuwe project Melatonin Magik.
|
|
 Op Lyrical Law probeert Canibus tevergeefs terug te grijpen naar zijn grimmige, rauwe stem en teksten van zijn succesalbum Rip the Jacker. Dit levert een bijzonder middelmatig album op.
|
|
|
|
