Door Thomas Heerma van Voss, 10-11-‘09

Ruim tien jaar geleden vormden de broers Master P, Silkk the Shocker en C-Murder het in de V.S. uiterst succesvolle Tru, een groep die vooral leunde op haar stoere straatimago. Inmiddels heeft Silkk the Shocker zich al jaren uit het publieke oog onttrokken; de kans is groot dat hij ergens in een luxueus landhuis van zijn geld aan het genieten is. Datzelfde geldt vast voor Master P, die na het mislukte Miller Boyz (2007), samen met zoon Romeo op muzikaal vlak niets meer van zich heeft laten horen. Opvallend aan Miller Boyz was dat Master P de gewelddadige levensstijl en bijbehorende levensstijl waarmee hij zijn hele status als rapper had opgebouwd definitief achter zich liet, terwijl ook Silkk the Shocker zich op zijn laatste album (Based on a True Story uit 2005) vredelievender toonde dan ooit tevoren. Weg met de geweldverheerlijking die No Limit en Tru sierde, leken ze aan te geven; tijd voor een positievere levensfase.

Allicht verklaart dat waarom de twee broers al jaren niets meer met C-Murder te maken hebben. Want waar Silkk en P zich ontwikkelden, of in elk geval de indruk wilden wekken dat ze dat deden, is C-Murder blijven hangen in de levensstijl uit zijn begintijd. Een middelvinger naar de politie, een wapen in de hand en iedereen die niet voor je is, is een gevaarlijke vijand. Dat is de mentaliteit waarmee C-Murder rapt en - voor zover dat van buitenaf beoordeeld kan worden - ook leeft. Zijn rechtszaak voor moord is inmiddels al jaren aan de gang en eens in de zoveel tijd verschijnt er een voor C-Murder negatief bericht op het internet (soms zelfs ondersteund door videomateriaal), waarmee zijn imago eigenlijk alleen maar wordt onderstreept. Maar er is meer dan dit alles, want behalve een stoere straatrat is C-Murder als enig Tru-lid ook nog gewoon een actieve rapper.

Helaas lijkt C per plaat verder af te glijden, wat allicht verklaart waarom er in deze recensie zo lang wordt stilgestaan bij alle randzaken van dit nieuwe album, en zo weinig bij de muziek zelf. Calliope Click Volume 1. is namelijk een ware verschrikking. Elk onderwerp, elke regel, elke instrumentatie en elk couplet klinkt uitgekauwd, zelfs binnen het vaak zo fletse geluid van de dirty south waar clichés haast tot een kunstvorm zijn verheven.

Waar C-Murder op The TRUest Shit I Ever Said her en der nog leek te proberen een reflectie op zijn strubbelingen met het rechtssysteem te willen geven, dient Calliope Click Volume 1. maar voor één ding en dat is zijn straatimago op peil houden. Als rapper is hij bovendien achteruitgegaan (al is het album gelukkig wel in een normale studio opgenomen, in tegenstelling tot bij voorgaand werk van de MC): het weinige venijn dat hij in zijn doorleefde stem en in mindere mate in zijn teksten had is nergens te bekennen, en de kletterende drums en dikke baslagen klinken obligater dan ooit. Wat het allemaal nog erger maakt is dat er gemiddeld twee gastrappers per nummer langskomen, waarvan naast Snoop Dogg, B.G. en Juvenile niemand ook maar enige naam of klasse bezit.

Het is bij het horen van die gasten verlangen naar C-Murder, en bij het horen van C-Murder verlangen naar vroeger. Niet dat het vroeger goed was, maar zo bedroevend als het nu is, is het in elk geval nooit geweest.