Eigen beheer

Door Daniël Logt, 22-6-‘11

Het gaat slecht met de wereld. Dat is het algemene standpunt dat Christov en Reggy Lines met hun debuutalbum Orgeldrank aan de luisteraars willen overbrengen. Buitenshuis is alles guur, de overheid probeert op elke mogelijke manier bij te houden wat je doet en drank (lees: bier) is het enige lichtpuntje in deze voor de rest pikzwarte wereld. Overdreven? Misschien wel, maar het tweetal weet je dit allemaal erg goed te doen laten geloven.

Dit komt vooral door de chemie tussen de Brabantse producer Christov enerzijds en de Haagse rapper Reggy Lines anderzijds. Elk woord uit de mond van Reggy gaat gepaard met een enorme energiestoot, en de productionele wederhelft zorgt op zijn beurt weer voor een grimmige en krachtige muzikale ondersteuning. Snerpende gitaren, schallende violen en een piano- of trompettenloopje vormen vaak de basis van de producties, maar elke keer klinkt het weer anders.

En deze diversiteit, ongeacht de vaak zelfde ingrediënten, geldt eveneens voor galspuwer Reggy Lines. Reggy’s wereld bestaat uit boetes, negativiteit en bier. En hoewel bijna elke track in het vijftien nummers tellende album over deze onderwerpen gaat, is het door de diversiteit in flows en zegswijze steeds weer een nieuwe ervaring. De passie die Reggy in zijn woorden legt, samen met zijn mooie verwoordingen (’’Als je huis koud is//Als je kop grauw is//Als die envelop te vaak blauw is//Als je salaris je applaus is’’), fuseren zich tot een sfeer waarin je je volledig kan inleven. Het is net of de geurmix van bier, stof en sigaretten zich via je speakers een weg in je kamer baant.

Het enige smetje op een voor de rest krachtig debuut zijn de gastartiesten. Deze klinken vaak geforceerd (Ciph Barker op Trappenhuis Slang) of amateuristisch (Oostblok Joe op Twee Emmers). Het is uiteraard moeilijk om even krachtig als Reggy te klinken, maar je zou denken dat dit juist voor een gezonde competitiviteit zou zorgen. Niks is echter minder waar; het eindresultaat klinkt door dit contrast tussen gastheer en gastartiest juist minder goed.

Maar hier hoeven we niet om wakker te liggen. Zowel de producties als de raps zijn de sfeerzetters van de tracks, en klinken beide even grimmig, grauw en toch overladen met passie. Hierdoor begin je je in een wereld te wanen waar alles ook echt koud en guur is, en dat is zeker een prestatie van de twee. Nederland is weer een krachtige hiphopact rijker.