Epic

Door Niels Waarlo, 5-7-‘12

Bij veel muziek zijn teksten voor mij van ondergeschikt belang. Meestal ga ik zelf pas letten op de teksten als ik de muziek langer ken. Bij genres als metal of hardcorepunk zijn ze vaak niet eens te verstaan en gaat het dus puur om het gevoel dat de muziek je geeft. Hiphop is in het muziekspectrum een beetje een uitzondering op dit punt, omdat de lyrics vaak van begin af aan een belangrijke rol spelen bij de beleving van de muziek. Of het nou om diepe filosofische gedachten of pure borstklopperij gaat, de rapper heeft doorgaans op zijn minst iets te vertellen. En daar komt de experimentele hiphopgroep Death Grips in het spel, want ondanks dat het overduidelijk om hiphop gaat, is de muziek qua beleving een uitzondering op het eerder geschetste beeld van hiphop. Zo ook op het officiële debuutalbum The Money Store.

Dit komt allereerst door de producties van Andy Morin en Zach Hill. Zij zorgen voor zeer afwisselende, elektronisch getinte beats met onder andere pijlsnelle percussie, smerige bassen, verknipte voicesamples, synthesizers en elektronische bliepjes. Het resulteert in een opzwepende, bij tijd en wijle zelfs hyperactieve geluidsbrij waarbij het lastig is niet mee te bewegen. Het is nog het best te vergelijken met de snelle beats uit het Odd Future-kamp, al zijn de producties van Death Grips vele malen energieker, aanstekelijker en beter in elkaar gestoken.

Wat de muziek zo volstrekt uniek maakt zijn echter de vocalen en de manier waarop deze zijn gebruikt. Rapper MC Ride scandeert, roept en schreeuwt met zijn lage, rauwe stem in hoog tempo zijn weinig samenhangende leuzen, waarbij van een flow vaak nauwelijks sprake is. Hij is zelfs vaak nauwelijks te verstaan. Waar dit bij veel hiphop een probleem zou zijn, is dat hier allesbehalve het geval. Het is niet zijn taak een verhaal te vertellen maar het gevoel van de muziek te versterken en het nog energieker te maken dan het al was. Dat doet MC Ride dan ook geweldig: zijn herrieschopperij past perfect bij de rauwe en kolkende muziek. Het is het door de energie uit zijn voegen barstende totaalplaatje dat dit album zo geweldig maakt.

Op deze manier schotelen Andy Morin, Zach Hill en MC Ride ons een voor hiphopbegrippen erg abstract album voor: slechts het gevoel van de muziek telt, niet de inhoud. Dit maakt The Money Store een veertig minuten durende brok rauwe energie waarbij het vrijwel onmogelijk is om niet aangestoken te worden door de onstuimige kracht van de muziek. En goed nieuws: de opvolger, No Love, wordt dit jaar al verwacht! Hier kijk ik dan ook reikhalzend naar uit.