Top Notch

Door Bert Bentsink, 12-7-‘12

Benjamin Braafs Festival is de langverwachte opvolger van het vier jaar geleden uitgebrachte Rock & Roll. Dio’s jonge en frivole alter ego Benjamin Braaf (Dio’s echte naam is Diorno Dylyano Braaf) sloeg hiervoor de handen ineen met SirOJ: het muzikale brein achter de plaat. Wat zij uit de hoge hoed toveren? Een moeilijk definieerbare, maar opgewekte mengeling van muzikale stijlen - elektronische rock-pop zo je wilt - voorzien van een even ongrijpbaar als tegenstrijdig verhaal.

Zo is Ze Houdt van Me een onvervalste hymne aan de liefde en zijn huidige vriendin, maar worden diezelfde gevoelens van verliefd zijn door de wispelturige Benny Bravo even goed verketterd op het muzikale Cupido of het dravende Haat Liefde. Daarnaast is er uiteraard ruimte gereserveerd voor de nodige borstklopperij (Benny Bravo), maar wordt jonge, donkere moeders tevens een hart onder de riem gestoken in het treurige Zwart. Zoals we van Dio gewend zijn rapt hij op Benjamin Braafs Festival kenmerkend opgewekt, enthousiast en speels als een onstuimige pup. Hoewel deze wijze van rappen naadloos aansluit bij het onbezorgde karakter van alter ego Benjamin Braaf, komen de wat zwaardere nummers (Zwart) hierdoor wel wat moeilijk uit de verf.

Echter, de grootste pluim verdient SirOJ die zich met Benjamin Braaf Festival van zijn meest veelzijdige kant laat zien. Een A Mili-achtige hiphopbanger, een weemoedige trompetsolo of een funky baslijn; niets is de producer uit Amsterdam te gek. Tevens is de invloed van Tjeerd Bomhof (onder andere bekend van Voicst) onmiskenbaar aanwezig. Hij lijkt verantwoordelijk voor de grote rockinvloeden en makkelijk mee te neuriën achtergrondvocals (Ongetiteld), die het album veel potentie geven voor op het podium. Lovenswaardig is bovendien de manier waarop al deze verschillende muziekstijlen en invloeden zijn vervormd tot een eigen en uniform geluid.

Al met al is Benjamin Braafs Festival een album met een opvallend gezicht geworden. Waar de sound zich misschien het best laat omschrijven als elektronische rock-pop met her en der wat hiphopaccenten, is het geluid bovenal verfrissend en stoeierig. Met een grote hamer slaan Dio en SirOJ alle bestaande muzikale genres aan diggelen en spugen iedereen die nog in hokjes denkt impliciet in het gezicht. Van een wat frivole dansplaat tot een meer emotionele verhalende track, de heren brengen het allemaal. Verwacht je een hiphopplaat, dan kom je bedrogen uit. Dit is een allegaartje.

Lees hier ons interview met Dio en SirOJ.