Five Day Weekend

Door Gijs Mulder, 25-12-‘09

Om degenen die op een volledig nieuw album wachten tevreden te houden, brengt Edan op de valreep van 2009 een tussendoortje in de vorm van een half uur durend knutselwerk. Een korte plaat die het eclectische karakter van de man uit Boston typeert, maar waarop hij zijn mond voor de verandering niet opent. Hij smeedt ditmaal slechts een grote samplecollage en bedient zich daarbij van allerhande effecten om de toch al niet zo aardse sfeer nog iets dieper door te drukken.

Echo Party is een logische titel, want Edan leeft zich meer dan lustig uit met de effecten waarbij het gros van de samples een flinke dosis echo meekrijgt. Het ontbreken van een sterke coherentie deert weinig zodra het noisy gebubbel rond het kwartier wordt overstemd door een kleine portie scheurende jazz, die op zijn beurt weer door kleurrijk getrommel wordt doorboord. De uitgestrektheid van het klankspectrum is intrigerend, maar Edan vergeet in al zijn gespeel wel om ergens naar toe te werken. Als een genie die wordt losgelaten op nagenoeg alle muziekinstrumenten ter wereld en daar willekeurig wat mee begint te spelen, zonder doel voor ogen. De muziek springt van de hak op de tak en laat het mondjesmaat toe om jezelf voorin de climax te plaatsen: de beats lopen met regelmaat voor op hun eigen hoogtepunten. Het moordende tempo doet vele grootse overgangen de revue passeren maar vlakt iedere schone collage uit nog voor dat hij goed tot je heeft kunnen doordringen. Passages zijn bij vlagen fenomenaal in elkaar gemixt maar combineren niet tot iets groters. De brille van dergelijke momenten vervaagt daarom onnodig gauw in de draaikolk van frequenties en wat rest is een bijzonder amusant brok geluid die desondanks weinig urgent overkomt. Het zwaartepunt van de plaat bevindt zich in de tweede helft, waar alle remmen los gaan en er in tegenstelling tot het wat moeizame begin een spannende drive intreedt die de zo verschillende geluidscontouren met elkaar verbindt.

Echo Party is een veelzeggend kijkje in de speeltuin van Edan Portnoy. Als een op hol geslagen spelcomputer vertoont de plaat bij vlagen duidelijke raakvlakken met het recent opkomende buitenaardse geluid waarmee artiesten als Flying Lotus en Hudson Mohawke de boventoon voeren. Maar waar die hun wazige portretten bondig en puntig houden en ter bevordering van de balans ook momenten van dromerigheid in de weegschaal leggen, raast Edan door als een notoire ADHD’er. En dat resulteert in een plaat die vele briljante momenten kent, maar waarvan het geheel nimmer meer is dan de som der delen, waardoor het in een liveset hoogstwaarschijnlijk sterker zou overdonderen. Echo Party is een toonbeeld van klasse op het vlak van geluidscollages, maar het had best nog iets meer moois kunnen opleveren.