Decon

Door Frank Lindt, 15-2-‘12

Twee jaar na groepsdebuut Gutter Watter is Gangrene terug met een nieuwe plaat. The Alchemist en Oh No, die samen Gangrene vormen, bouwen op Vodka & Ayahuasca vooral voort op wat ze eerder met Gutter Watter hebben neergezet; een rauwe hiphopsound zonder al teveel poespas. Op het eerste album van het hiphopduo waren het vooral de producerkwaliteiten van beide heren die het album de moeite waard maakten, aangezien beiden overduidelijk geen geboren MC’s zijn. Het grote verschil met de eerste plaat is dat dit keer het leeuwendeel van de producties niet in de handen van The Alchemist ligt, maar aan Oh No kan worden toegeschreven.

En dat laatste horen we op het album terug. Oh No's productiestijl ligt heel erg in de buurt van die van zijn oudere broer Madlib, vooral in de zin dat de beats zeker niet altijd even conventioneel zijn. Oh No maakt veel gebruik van samples uit allerlei werelddelen en schroomt derhalve niet om, net als zijn broer, bijvoorbeeld traditionele indianenmuziek te samplen. Dat laatste gebeurt bijvoorbeeld op de titeltrack Vodka & Ayahuasca, wat gelijk één van de betere nummers van de plaat oplevert. Verder roepen Oh No's producties op deze plaat herinneringen op aan Percee P’s Perseverance, dat volledig door Madlib werd geproduceerd. Iets wat zeker als compliment kan worden opgevat.

The Alchemists beats bouwen op een ander fundament dan die van Oh No. De stijl van The Alchemist sluit meer aan bij de traditionele gangsterrap. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de meeste nummers met gastartiesten uit die hiphophoek op The Alchemists naam staan. Vooral op Dump Truck, met een goede Prodigy, is deze sound prominent afwezig. Er moet overigens worden gezegd dat de productiestijlen van Oh No en The Alchemist goed bij elkaar aansluiten, want hoewel de verschillen duidelijk zijn te horen, botsen de twee stijlen nergens.

Op MC-gebied kunnen we dezelfde kanttekeningen plaatsen als we bij Gutter Watter deden: het is uitermate zonde dat The Alchemist en Oh No ervoor hebben gekozen om het grootste gedeelte van de plaat van hun eigen vocalen te voorzien. Flowtechnisch gaat het allemaal net wat te sloom en beide MC’s missen de kwaliteit om de nummers wat extra's mee te geven. Hetzelfde geldt voor de teksten. Want hoewel Gangrene nergens echt door de ondergrens zakt, kunnen we ook niet zeggen dat we hier naar getalenteerde MC’s zitten te luisteren. Dus concluderen we wederom dat de nummers met gastartiesten de beste tracks zijn die een Gangrene-plaat te bieden heeft.