Weightless

Door Frank Lindt, 4-5-‘09

Als er een rapper is wiens artiestennaam de strekking van zijn muziek prima dekt, is dat die van Illogic wel. Zijn teksten en beatkeuzes zitten vaak tegen het ontoegankelijke aan, waardoor elk nummer een paar luisterbeurten nodig heeft voordat het kwartje volledig valt. Toch heeft de wat loom flowende MC inmiddels een redelijk grote fanschare opgebouwd, en is hij inmiddels toe aan zijn zevende soloplaat: Diabolical Fun. Waar het voorheen vooral Blueprint was die een gehele plaat van Illogic produceerde, komt die eer op Diabolical Fun volledig toe aan Ill Poetic.

Dit laatste feit blijkt de grootste fout van de plaat. Niet zozeer omdat de beats van Ill Poetic niet om aan te horen zijn, nee, ze zijn vooral op het album van de verkeerde rapper beland. De producties zijn te druk, te bombastisch, ongestructureerd en het belangrijkste: ze passen niet bij Illogic. Op eerder werk waren de beats die Illogic gebruikte een stuk abstracter en ontoegankelijker, wat perfect aansloot bij zijn rapstijl. Helaas is op Diabolical Fun nergens een dergelijke beat te ontdekken, wat de charme van Illogics teksten enigszins wegneemt. Nu krijg je tijdens het luisteren van Diabolical Fun de hele tijd het idee dat je, qua beats, naar een willekeurig album van bijvoorbeeld Rick Ross zit te luisteren. Illogic houdt daarentegen vast aan zijn vertrouwde stijl, waarin hij de luisteraar vooral wat wil bijbrengen met zijn teksten. Dit zorgt ervoor dat het tekstuele en productionele gedeelte op de plaat niet goed bij elkaar passen.

Op Illogic zelf valt weinig aan te merken. Zijn stem lijkt erg op een mix tussen die van Slug (Atmosphere) en Pharoahe Monch (Organized Konfusion). Tevens komt hij, met zijn flow of met zijn teksten, regelmatig spitsvondig uit de hoek. Al is de aanklacht tegen de hiphopindustrie op What Happened? tekstueel nogal afgezaagd en dramt Illogic door dat hiphop voor de meesten geen levensstijl meer is, maar meer een manier om snel geld binnen te halen. Op de overige nummers op de plaat haalt Illogic wel zijn normale niveau. Afsluiter Walk into the Sunset (waar Ill Poetic ook nog even achter de mic plaatsneemt) zou zelfs het hoogtepunt van de plaat kunnen zijn, ware het niet dat de beat wederom afdoet aan de teksten. Diabolical Fun blijft derhalve verstoken van echte uitschieters.

Eigenlijk valt te concluderen dat het zonde is dat Ill Poetic en Illogic hebben besloten samen een plaat te maken. Beide artiesten hebben ongetwijfeld met de beste bedoelingen aan dit album gewerkt, maar zonder chemie is er geen basis voor een goed resultaat. Waar Ill Poetic zijn producties beter aan een andere MC had kunnen besteden, zal Illogic wellicht weer met Blueprint de studio induiken. Tot die tijd kan de liefhebber van Illogics discografie beter nog een keer Celestial Clockwork opzetten. Diabolical Fun kan in ieder geval bij lange na niet in de buurt komen van Illogics beste werk.