Rhymesayers

Door Stefan van Twillert, 5-6-‘12

Sinds de release van zijn debuutalbum Self Destruction (2005) heeft Rhymesayers-artiest I Self Devine zich op de achtergrond van de muziekindustrie gehouden. In die tijd heeft hij zich als maatschappelijk werker ingezet voor de plaatselijke gemeenschap van Minneapolis; hierdoor kwam hij in aanraking met de onrechtvaardigheid die de lagere klasse in Amerika wordt aangedaan. Het is dan ook dit onderwerp dat I Self Devine beschrijft en bekritiseert op zijn nieuwe album The Sound of Low Class America.

Productioneel wordt I Self Devine voornamelijk bijgestaan door King Karnov, beatbakker voor onder anderen Busta Rhymes en DJ Muggs vs. GZA. Maar ook Rhymesayers-collega’s Jake One en Benzilla dragen bij aan het instrumentale deel. Los van de kleine missers As It Can Be en The World As It Is, die door de drukke synthesizertonen wat nerveus overkomen, overheersen funky en energieke beats. Deze krijgen door de lage tonen en vaak eentonig gesamplede of door de gastartiesten ingezongen zang een wat luguber temperament, wat goed past bij de zware boodschap die I Self Devine in zijn teksten overbrengt.

In deze boodschap wil hij een weerspiegeling geven van de sociale omstandigheden van de lagere klasse in Amerika. I Self Devine probeert hierin hoofdzakelijk de wanhoop van deze bevolkingsgroep uit te dragen. Er wordt echter niet alsmaar vanuit hetzelfde gezichtspunt geredeneerd: er is een fijne afwisseling in onderwerpkeuze, zoals de botsing(en) met de politiek, vooroordelen en gebeurtenissen in de achterstandswijken. Zo rapt hij over de vooroordelen (“If you protest, you a terrorist//If you want justice, you a militant//If you proud of your people, you a racist” - Cold Anger) of over de harde aanpak van de politie: “They trained to lie and hang us dry//The best defense is good offense//Is it skin color, income or politics//Clothing religion or all of it.” Helaas weet I Self Devine het echter niet altijd interessant te houden; zijn flow is namelijk nogal eentonig.

De oorzaak hiervan is grotendeels zijn monotone stemgeluid en het weinig gebruikmaken van intonatie. Maar door de kracht in het tekstuele en instrumentale deel van de plaat, zal dit de pret niet teveel drukken. I Self Devine weet zich op The Sound of Low Class America behoorlijk te uiten en een duidelijk beeld te schetsen van de maatschappelijke problemen in de achterstandswijken van Minneapolis, en hij bewijst het rappen - na lange afwezigheid - niet te zijn verleerd.