Door Thomas Heerma van Voss, 13-6-‘09

Beeld: Jelmer de Haas

In zijn bescheiden woning in Utrecht heeft J.A.E een kamertje gereserveerd voor het hoofdkantoor van het Hof van Jaeden: daar gaat hij meestal heen als hij moet werken, en als hij er even niet uitkomt trekt hij zich met zijn oordopjes op terug in het nabijgelegen Juliana Park. Hiphopleeft zocht de rapper op.

Het ging allemaal zo goed met de StropStrikkers. De Utrechtse Jae’Mel, Klaasvaak en Skafalau dropten eind 2006 het album Kermis in de Hel in eigen beheer en de plaat sloeg onmiddellijk aan. “Ons geheim was dat we gewoon schijt hadden,” legt J.A.E retrospectief uit. “We kwamen bij elkaar, namen wat nummers op, zetten het op internet en schoten een clipje erbij: meer kwam er niet bij kijken. Het sloeg direct aan, ik denk omdat urban op dat moment heel populair was. Met StropStrikkers keken we tv, en telkens zagen we die urbanshit, toevallig zit een van die mannen hiernaast [wijzend op Jerry van de Partysquad die in de studio ernaast een beat aan het maken is]. We hebben er niks tegen, maar op een gegeven moment was dat het enige dat werd vertoond als hiphop. Toen dachten we: nee, er is meer hiphop, er is meer dan je op tv ziet. Wij gingen ons juist tegen die muziek afzetten, en leverden ook nog eens kwaliteit. Ook hadden we overtuigingskracht: als wij iets zeiden dan geloofde men het. Mensen dachten: die jongens menen wat ze zeggen.”

Een jaar later verscheen opvolger Donkere Dagen, waarop de succesformule verder werd uitgebouwd: weer donkere en rauwe hiphop zonder poespas en weer in eigen beheer uitgebracht. De fanbase werd steeds groter, en Walboomers sloot zelfs een deal met de groep die inhield dat de distributie van de albums door hen verzorgd zou worden en dat ze in de winkels terechtkwamen. En toen besloot J.A.E (‘je Afrikaanse excellentie’) ermee te stoppen, een voor de buitenstaander onnavolgbare actie. “Ik ben gestopt om iets anders te gaan doen. Ik was niet happy toen ik met de StropStrikkers bezig was. Het ging heel goed, maar ik was niet tevreden met hoe het achter de schermen ging. We hadden geen ruzie ofzo, en ik spreek ze nu nog dagelijks, maar het is gewoon zo dat ik als ik een idee heb dat meteen wil uitvoeren, zonder te overleggen. En overleg hoort natuurlijk in een groep, maar dat begon ik een beetje zat te worden.”

“Toen ik zeventien was, acht jaar geleden, ben ik in mijn eentje begonnen met het maken van hiphop,” gaat hij verder. “Met de Strikkers hadden we wel succes, maar het was niet het beeld dat ik als zeventienjarige had. Daarom heb ik op een gegeven moment gezegd: ‘Jongens, ik ben niet gelukkig, ik ga mijn hart volgen en wat anders doen.’ Ik ben eigenlijk niet geschikt om in een groep te functioneren, ik ben meer een soloartiest. Ik verbaasde me er meer over dat het zo lang goed ging met de Strikkers dan dat ik eruit wilde.”

Het einde van StropStrikkers luidde vrijwel direct het begin van Hof van Jaeden in. “Tijdens de StropStrikkers-tijd had ik al het idee van een eigen bedrijf,” licht J.A.E toe. “Ik wilde professionaliseren. Ik vind rappen heel vet, maar ik wil het niet de rest van mijn leven doen. Wel wil ik altijd bezig blijven met hiphop. Ik wil mensen stimuleren, en helpen met hun carrière. Daarom heb ik dus Hof van Jaeden opgericht.” En daarbij kon hij gebruikmaken van zijn al opgebouwde ervaring. “Ik weet door de StropStrikkers-tijd veel van de scene. In die tijd merkte ik dat het allemaal wel meeviel, dat alles eigenlijk niet zo moeilijk is. Natuurlijk, je moet wel moves maken en talent hebben, maar heel veel stelt het niet voor. Ik zie zoveel talenten om me heen en vraag me daarbij af: waarom doen zij niet hetzelfde? Dat is puur omdat ze het niet weten. Mede daarom is Hof van Jaeden dus opgericht.”

Hof van Jaeden is tot nu toe verantwoordelijk voor drie albums. Hoewel de namen Jimmy G en Avi allicht nog geen grote groep mensen bekend in de oren klinken, wordt J.A.E zichtbaar enthousiast. Net zoals over Striklie Boembap trouwens, het album dat hij eind vorig jaar gratis dropte met Herb. “Ik heb dat album Striklie Boembap genoemd om die periode af te sluiten, StropStrikkers stond bekend om de boombapsound. Daarom heb ik hem ook gratis gemaakt, om een cadeautje te geven en gewoon af te ronden wat mensen van me kennen. In de toekomst wil ik namelijk niet alleen maar boombap gaan maken. Ik vind een Timbaland-beat ook hard om over te rappen.”

Avi bracht Enter (“een dope album, alleen veel mensen, vooral de hiphoppers, begrepen het niet”) (zowel te koop als gratis ter download beschikbaar) eveneens eind 2008 uit, Jimmy G dropte zijn De Verlossing (“we krijgen heel veel positieve reacties hierop, de eerste druk is ook al bijna uitverkocht”) begin mei. “Met Jimmy was het wel grappig: hij benaderde me een tijdje terug plotseling, toen hij bezig was met het project. Hij had geen partij gevonden om het uit te brengen. Hij wilde alleen maar muziek maken, de hele rompslomp eromheen interesseerde hem niet. Mij tegenwoordig wel, dus daarom zijn we gaan samenwerken. Dat doet Hof van Jaeden ook, het is een bedrijf.”

Bij een bedrijf komen zaken als promotie, administratie, distributie en naamsbekendheid kijken, en daarin wil J.A.E zich de komende tijd vooral verdiepen. “We gaan nu onze zaken op orde brengen. Het zal dus even stil zijn, want we moeten onze shit plannen. Mijn eerste echt officiële soloalbum komt begin 2010 uit, op mijn eigen verjaardag. Ik kan niet tegen rappers die een album beloven en het een half jaar later uitbrengen, dus als ik zeg dat het album dan uitkomt kan je ervan uitgaan dat dat gebeurt. De titel kan ik alvast geven: Koning der Armen. Op dat album zal ik mijn grenzen flink verleggen.”

“Er komen beats van allerlei verschillende stijlen op,” gaat hij door. “Natuurlijk ben ik wel een beetje bang dat Strikker-fans van het eerste uur dat minder dope vinden, maar ik hoop dat ze met die ontwikkeling meegaan. Op het album rap ik: ‘J.A.E is van stijl veranderd, niet mee bemoeien//Ik hoop dat mijn fans mee willen groeien,’ en zo is het: ik wil me niet beperken en hoop dat de rest meegroeit. Er staan een paar beats op waaraan ik me echt moet aanpassen, en daarbij moet ik mijn skills upgraden, om het zo maar even te noemen. Daarnaast wordt Koning der Armen een conceptalbum.” Na een stilte, lachend: “Maar het hele concept ga ik hier natuurlijk niet al uit de doeken doen.”

Ondanks alle mooie toekomstbeelden is J.A.E zich er terdege van bewust dat er nog een lange weg te gaan is. Als artiest is hij vooral bekend van een groep die niet meer bestaat, de eerste releases van Hof van Jaeden zijn geen gigantisch succes en bovendien is het om welbekende redenen sowieso een moeilijke tijd om als label het hoofd boven water te houden, laat staan te beginnen. “Nog steeds word ik wel gezien als ‘J.A.E van de StropStrikkers’, maar daar heb ik niet echt problemen mee. Logisch toch? Mensen zijn ook wel benieuwd hoe ik me nu ga ontwikkelen, en staan er lichtelijk sceptisch tegenover.”

“Maar ik maak me geen zorgen,” voegt hij zelfverzekerd toe. Hij moet even nadenken voordat hij verder kan gaan. “Ik ben nu goed bezig, ik kom er wel. Daar staat Hof van Jaeden voor: het zelf doen. Tuurlijk houdt Top Notch haar monopolie in de Nederlandse scene, dat zou elk label doen. Maar je ziet dat labels als Raen Music, Noah’s Ark en Hof van Jaeden eraan komen, er vindt een ontwikkeling plaats. Er komen ook steeds meer goede artiesten. En daarvoor ben ik er: om hen te stimuleren.”

“Ik hoor weleens de klacht dat de scene niet vet is. Maar dat slaat nergens op, met de Nederlandse scene gaat het beter dan ooit. Zo Moeilijk, Zwart Licht, Winne, Steen, Jiggy Djé, Fakkelbrigade: er komen maandelijks harde producten uit. Vroeger verscheen er één per jaar! Zelfs artiesten zeggen dat de Nederlandse scene klein of wack is, hoe kan je dan een Heineken Music Hall uitverkopen, als je het zélf al zegt? Dan wil toch niemand meer met je samenwerken? Maar het komt allemaal wel, ik maak me geen zorgen over mijn instelling. Alleen realiseren veel mensen zich niet dat het allemaal niet zo moeilijk is. Ook op kleinere schaal, in Utrecht, zie ik veel dope rappers. Alleen denken ze dat ze er al zijn als ze dope kunnen rappen, maar dat is niet zo. Je moet jezelf ook verkopen, een totaalplaatje leveren. Daarmee helpt Hof van Jaeden ook.”

Hij raakt op stoom. “Een album uitbrengen kost niet zoveel moeite, het is niet moeilijk. Veel mensen denken van wel, voor hen is het Hof er. Het is geen klassiek label, zoals ik al zei gaat het ook echt om mensen stimuleren, om te laten zien dat het niet zo moeilijk is allemaal. Ik noem het liever een hiphopontwikkelingsbureau dan een label, trouwens. Als je bijvoorbeeld alleen een clip of promotie nodig hebt kan je ons ook contacteren. Het gaat puur om het ontwikkelen van talenten.”

Maar ook J.A.E is zich ervan bewust dat hij er nog lang niet is. “Voorlopig noem ik mezelf nog altijd een semi-professionele rapper. Ik krijg betaald voor mijn optredens, maar kan er niet van leven. Dan ben je niet volledig professioneel in mijn ogen. Daar streef ik wel naar, maar daarvoor moet mijn label eerst verder groeien. En op mijn brommertje de post bezorgen op een industrieterrein in de buurt is soms ook best leuk. Al blijft Hof van Jaeden natuurlijk waar ik mijn hart en ziel in steek. En in 2010 zul je de resultaten zien, dan komt er veel kwalitatief hoogstaande shit van ons uit. You got my word on that.”