Def Jam

Door Souf Kinani, 30-7-‘10

Meningsverschillen op creatief vlak zorgden ervoor dat Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty pas twee jaar nadat het album oorspronkelijk was gepland verschijnt. Big Boi moest van Jive zijn muziek aanpassen aan wat er op dat moment in de hitlijsten stond - bijvoorbeeld Lil Waynes Lollipop - maar het eigenzinnige lid van Outkast weigerde pertinent om zijn solodebuut te wijzigen. Na veel gedoe heeft hij bij Def Jam uiteindelijk de vrijheid gevonden die hij zocht. Dat de rapper muzikaal zijn eigen gang mocht gaan is op het album van begin tot eind te horen: pakkende producties worden geserveerd met leuke raps van Big Boi, die hij in zijn vertrouwde flow heeft gegoten.

Inhoudelijk kunnen de teksten van de in Atlanta geboren rapper als cliché worden beschreven: feesten, vrouwen en het nodige gepoch. Dit deert echter niet, omdat de ietwat lege thema’s leuk worden ingepakt, waardoor ze opeens wel verfrissend klinken. Sir Lucious Left Foot staat namelijk bol van slimme, vermakelijke punchlines als: “Left Foot, right foot stepping over biters//It’s like the game is haunted cause there’s so many ghostwriters.” De raps worden ook nog eens behendig op een typisch vlotte Big Boi-manier over de beats gestrooid, wat de vocalen - zonder dat het verveelt - vertrouwd doet klinken.

Bijna elk nummer op de plaat wordt door een gastartiest versterkt. Grote namen als T.I. en Jamie Foxx werken moeiteloos naast nieuwelingen als Janelle Monae en B.o.B. om Sir Lucious Left Foot naar een hoger niveau te tillen. De bijdragen zijn belangrijk voor het album en bieden de nodige afwisseling op Big Boi, maar geen één keer wordt de hoofdrolspeler overschaduwd.

De rapper heeft niet alleen bij het vocale gedeelte de volledige controle - ook bij de producties heeft hij een aardige vinger in de pap gehad. Big Boi heeft voor Sir Lucious Left Foot geen enkele beat helemaal zelf afgeleverd, maar hij heeft wel aan zes nummers meegewerkt. Scott Storch’ Shutterbug is hier een voorbeeld van, waar de beatmaker zijn eigen geluid achterwege laat en zijn muziek in een nieuw jasje steekt zodat het veel beter past bij de excentrieke ‘Outkast-muziek’. Met producers als Salaam Remi, Organized Noize en Lil Jon heeft Big Boi de garantie dat zijn nummers het in de clubs goed zullen doen. Het is dan ook opvallend dat geen één muziekstuk uitgekauwd klinkt en er een ongrijpbaar ‘originaliteitingrediënt’ in de producties is verwerkt. De beats lijken naast de gebruikelijke samples, drums en baspatronen extra geluidlagen te bevatten: gescat, een subtiel gitaarriffje of een bijna onhoorbaar keyboardmelodietje maken het verschil.

Met Sir Lucious Left Foot heeft Big Boi bewezen dat je commerciële hiphop nog steeds origineel kan maken. Waar veel artiesten het veilige pad opgaan en een vertrouwd geluid zoeken om de hitlijsten te bestormen, doet Big Boi dit door zich juist te onderscheiden. De producties klinken gepolijst en kunnen mensen aan het dansen krijgen, en dit allemaal zonder dat je het gevoel hebt dat het nummer dit jaar al tien keer is uitgebracht. Hetzelfde geldt voor de raps: simpele thema’s die niet bepaald aansporen de wereld te verbeteren, maar toch op een leuke manier worden beschreven zodat het nog de moeite waard is om daadwerkelijk te luisteren naar wat de beste man te zeggen heeft. Hierdoor kan het solodebuut van Big Boi als een succes worden bestempeld en mogen we hopen dat het minder lang duurt voordat opvolger Daddy Fat Sax: Soul Funk Crusader het licht zal zien.