Top Notch/Magnetron

Door Bert Bentsink, 3-5-‘08

Afgelopen week stond de media in het teken van De Jeugd Van Tegenwoordig. In aanloop naar de release van De Machine, het tweede album van het drietal, brachten Willie Wartaal, Vieze Fur en P. Fabergé onder meer een bezoek aan Goedemorgen Nederland, TMF Reaction, RTL Boulevard en waren ze iedere ochtend te gast bij Giel Beelen op de radio. Tel daar de nieuwe merchandise en de zelfontworpen schoen (in samenwerking met Globe) bij op en je moet concluderen dat het nieuwe wapenfeit van ‘der jugend’ alles behalve geruisloos is verschenen.

Hoewel men DJVT oorspronkelijk als eendagsvlieg zag, bewees de groep het tegendeel. Debuutalbum Parels voor de Zwijnen werd goed ontvangen en de daarop volgende docusoap Hard Gaan (die te zien was op The Box) werd eveneens een klapper. In diezelfde versnelling schreven de heren met Shenkie de zomerhit van 2007 op hun naam en brachten ze de DVD Tarrels voor de Zwijnen uit. Naast deze muzikale avonturen schnabbelden alle drie de heren wat bij en ontplooiden zij diverse talenten. Willie Wartaal ging televisie maken (hij kreeg z’n eigen show, presenteerde een kinderprogramma en was veelvuldig te gast in diverse programma’s van BNN), Vieze Fur studeerde af als beeldend kunstenaar en Fabergé maakte furore met zijn groep Le Le.

Evenals bij Parels voor de Zwijnen is Bas Bron, alias Neger Des Heils, op De Machine verantwoordelijk voor de gehele productie. Dit maakt dat de veertien nummers tellende plaat doorspekt is met een flinke dosis funk en andere elektronische invloeden. Neem Hollereer, de eerste single, waarin oldschool Nintendo-riedeltjes haast irritant de boventoon voeren. Hoewel dit in Parels Voor De Zwijnen ook al zo was, voelt de nieuwe plaat net wat voller en meer volwassen aan. Het geheel kent meer structuur, variatie en zang. Laatstgenoemde zou voornamelijk te wijten zijn aan WiWa, die ook op De Machine zijn ‘gouden strotje’ vaak doet gelden. Op Er Is Een Hitje lijkt hij dan ook in zijn element. Over een Caribisch deuntje, hand in hand met de talk-box, rent Wartaal door het nummer. Dit doet hij eigenlijk door De Machine in het geheel. Want ook op zijn lichtelijk ironische solotrack Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard brengt Willie geheel zonder gêne en al zingend een ode aan zichzelf. Met de titel wordt het accent gelegd op het woord ‘nigger’, dat in de track dan ook veelvuldig wordt gebruikt.

In Flap Flap wijzen alle drie de neuzen in zuidelijke richting. Het dirty south nummer voldoet aan alle eisen, het is screwed up en geniet de ondersteuning van een lichtelijk opgewonden dame. Compleet in contrast staat het meer up-tempo Buma In M’n Zak, waar de gelijkenis niet verder reikt dan het screwed up refrein.

Niet onverwacht vieren, ook op De Machine, schunnigheid en festiviteiten hoogtij. Des te opmerkelijker is het conceptuele solonummer van Fabergé: Bertje vs. Yayo. Een verhalende track waarin de hoofdpersoon Bertje brak is, terugkijkt op zijn stapavond en nergens zin in heeft. Aan Faber de taak Bertje uit huis te krijgen om iets te doen (“come on Bertje, Bertje come on”). De obscure en hallucinerende instrumentatie leent zich hier uitstekend voor. Ook Niet Als Jouw tilt wat meer bagage; hierin vertaalt Fur het gemis van zijn ex op een goudeerlijke wijze over een wederom imposante productie van Bas Bron.

De Van Dale zal er aan het eind van dit jaar weer een hele klus aan hebben de serie up-to-date te houden. De Jeugd bleek al eerder invloedrijk: het woord Watskeburt?! is inmiddels zelfs doorgedrongen tot het vocabulaire van het elitaire establishment (D66). Linguïsten en taalwetenschappers kunnen hun hart ophalen, want ook De Machine staat bol van haast onnavolgbare logica en innovatief taalgebruik. Daarnaast wordt de Amerikaanse slang op de hak genomen: wiebel je laffy taffy (overduidelijk refererend aan D4L’s Shake That Laffy Taffy). Tevens worden Lil’ Jon en The Eastside Boyz (Get Low) door de ‘jugend mix’ gehaald. Zo rapt Vieze Fur op Centje Centje (Damsco Centje Express): “…van de metróóó, naar de trein” (“to the window, to the wall”).

De gebruikelijke opschepperij geschiedt op diezelfde humoristische wijze. In Datvindjeleukhe is het een haast onmogelijke opgave om de pakkende oneliners uit je hoofd te krijgen: “als ik sta in de club, met een drankje links en een bil rechts, whoehoe [datvindjeleukhe]”. Een bevestiging waarnaar de heren in Kerk op zoek zijn. Minpuntje is wellicht het feit dat de orgels niet expliciet genoeg uit de verf komen. Dit mag de pret echter niet drukken want ook de hilarische skits verdienen erkenning. Zo kun je “1800 Faffi” bellen voor de DJVT De Musical: de zoete wraak van de kankerneuzen en blijkt Fabergé bij menig moeder thuis te komen.

De Jeugd heeft het ‘m met De Machine weer geflikt. Waar woorden tekortschieten kan het verdict beter gewezen worden aan de hand van een citaat uit Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard: “Geachte bezoeker, de game gaat over enkele minuten sluiten. Gelieve uw tapes in de daarvoor bestemde vuilnisbakken te deponeren en u richting de uitgangen te begeven. U wordt bedankt en nog een fijne dag.” Kerk!