|
 Misschien heeft Khaled het trucje te vaak herhaald, misschien heeft hij de verkeerde artiesten gevraagd, maar Kiss the Ring is één van de meest clichématige en plichtmatige albums van het jaar.
|
|
 We the Best Forever is nergens vernieuwend, maar de oppervlakkige teksten zijn gegoten in soepele flows en zijn in combinatie met de verslavende refreinen en de stuiterende producties zeer vermakelijk.
|
|
 In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Kam, altijd in de schaduw van neef Ice Cube, maakte er met Neva Again zo eentje.
|
|
 Het aanstellen van de populaire electroproducer Boys Noize lag niet in de lijn der verwachtingen voor het vervolg op 140 Grime Street. Dit resulteerde in chaotische beats, die de vocalisten overstemmen.
|
|
 Kanye West heeft met My Beautiful Dark Twisted Fantasy de zeer hooggespannen verwachtingen knap weten te overtreffen, en dat terwijl hij veel nummers al met zijn G.O.O.D. Fridays-reeks had prijsgegeven.
|
|
|
 DJ Khaled heeft met Victory hetzelfde recept toegepast als bij al zijn andere misbaksels. Dit is overigens niet verrassend, omdat hij veel albums puur door zijn behendigheid om te netwerken weet te verkopen.
|
|
 Ondanks enkele negatieve kanttekeningen is Yes! een album geworden dat met recht even in de schijnwerpers mag staan. Het album doet namelijk niets onder voor zijn voorgangers.
|
|
 Splitting Image leek op voorhand niet te kunnen mislukken: Supastition (nu Kam Moye) is een gewaardeerd MC, en voor het album produceerden bekende beatmakers. Het pakt allemaal echter wat anders uit.
|
|
 808s & Heartbreak laat je achter met gemengde gevoelens. Kanyes vernieuwingszucht is te prijzen, maar je kunt ook niet anders dan concluderen dat het resultaat teleurstellend is.
|
|
 Met De Avonduren bewijst het label Kytopia van Colin Benders (Kyteman) opnieuw tot mooie dingen in staat te zijn. Rapper Kapabel vertelt sprookjes, ondersteund door prachtige muzikale begeleiding.
|
|
|
|
