Rightlane

Door Rob van den Aker, 9-4-‘09

Keelay en Zaire zijn producers uit respectievelijk West- en Oost-Amerika; beide zijn achtentwintig jaar en vormen sinds dit jaar een team. Eerder leverde de samenwerking de Prelude to Drive EP op. Nu, ruim twee maanden later, is het tijd voor een regulier album dat de naam Ridin' High draagt. Op het album zijn veel gastartiesten te vinden, variërend van neo-soulartiesten tot rappers.

Een aantal van die gasten heeft reeds naamgemaakt in zijn vakgebied zoals de rappers Blu, Rasco, Supastition en Phonte. Het merendeel dat een steentje bijdraagt aan Ridin’ High is echter onbekend. Ook voor Keelay en Zaire is een mooie toekomst in de muziekwereld allesbehalve zeker; beide zijn nog nieuw in de scene en dat is ook wel aan de producties te merken. Het geluid dat ze met de draaitafels en drummachines fabriceren ligt negen van de tien keer niet lekker in het gehoor, vooral vanwege de eentonige klanken (bliepjes en hoge tonen), en variatie biedt het duo nauwelijks. De drum die de basislaag vormt klinkt vaak net wat te gewoontjes, waardoor het lijkt alsof beide heren behoorlijk op safe spelen. Het nummer Cali 2 NY is slechts een van de vele tracks die door monotonie geskipt mag worden.

Dat de heren wel degelijk potentie hebben, bewijzen ze een enkele keer. Rustgevende en uitermate relaxte tracks als Sole Ides (dat door de hoge tonen erg doet denken aan de klassieke Westcoastsound) en Alright with Me geven het album een zekere aantrekkingskracht. De producties klinken hier namelijk wel prima en luisteren door de fijne keyboardklanken lekker weg. Daarnaast doen gastartiesten Phonte (die tegenwoordig ook aardig kan zingen) en Blu het alleraardigst doormiddel van hun fraaie stemgeluid. Daarnaast kunnen ze prima uit de voeten met een Keelay & Zaire-productie, want hun wat hoge stemgeluid matcht uitstekend met het geluid dat de producers voortbrengen. Tekstuele hoogtepunten levert het helaas niet op, veelal gaan de lyrics over de liefde en over de eigen levensstijl; unieke quotes komen op dit album niet voorbij.

Keelay en Zaire hebben zeker wat in hun mars, dat dit er te weinig uitkomt is daarom doodzonde. Productioneel is Ridin' High te veilig en bovendien teveel van hetzelfde. Ook de gastartiesten kunnen weinig veranderen: af en toe klinkt er een fijne stem die het geheel hooguit misschien lichtelijk omhoog tilt, maar uiteindelijk is Ridin’ High geen overtuigende poging om de hiphopwereld in te rollen.