Top Notch

Door Souf Kinani, 31-1-‘12

“Voor props koop je weinig bij de Albert Heijn//Dus breng je popmuziek, maar denk hiphop//En breek alle hokjes af waar je me in stopt,” rapt hij op Waar Ben Je Dan. Lange Frans windt er geen doekjes om: hij is de status van enkel ‘bekende rapper’ allang ontstegen. De boomlange Diemenaar is inmiddels één van de gezichten van Veronica en draaft op voor verschillende tv-spellen en -programma’s, waardoor hij tot de BN-ers kan worden gerekend. Dit succes is hem gebracht door de poppy klank van de muziek die hij in het verleden met ex-compagnon Baas B maakte. Aan de line hierboven is af te lezen dat hij duidelijk niet van plan is om voor zijn solodebuut zijn succesformule aan te passen.

Toch lijkt Lange Frans zich nog meer dan voorheen te isoleren van het hiphopgenre. Het aantal gastartiesten op Levenslied is hoog, maar er zijn op de tracklist slechts drie rappers terug te vinden. Het zijn zangers als Marco Borsato en Jeroen van der Boom die Frans met een zoetsappig refrein bijstaan. Als dit wordt opgeteld bij de raps die soms van het niveau van kinderrijmpjes zijn (“Je kent het antwoord op de vraag wie de man is//Want schatje, man is aan als een vlam is”), benadert het album bij vlagen SBS6-knulligheid. De rapper stapt zo nu en dan over op brag & boastwerk, maar dan is het ook niet altijd overtuigend omdat er teksten langskomen als: “Ik ging cum laude door de school of hardknocks//Jij ging billikkend door de school of hard cocks.” Frans’ kenmerkende platte tongval weet aardig wat lines vermakelijk te maken, maar helaas slaat hij alsnog vaak de plank mis.

Gelukkig bestaat Levenslied niet alleen uit afgezaagde componenten. Op productieniveau wordt er bijvoorbeeld sterk en divers werk geleverd, wat vooral is te danken aan Soulsearchin’ dat verantwoordelijk is voor bijna de helft van de muziek. Van de met sentiment doordrenkte pianoloops en synthesizers voor het filmische Bloedgabbers tot aan de dreigende elektrische gitaren van het uitdagende Waar Ben Je Dan: de beats passen zich vlekkeloos aan bij het gevoel van de track.

Lange Frans heeft nooit harde hiphop gemaakt, en zoals in het interview met Hiphopleeft valt te lezen is hij dat ook nooit van plan geweest. Het popgeluid van het album is dan ook niet verrassend, wel is het naar een extremer niveau gebracht. Dat is jammer, omdat artiesten als Jeroen van der Boom de kwaliteit van het geheel omlaag halen. Lange Frans weet zijn beperkte raps soms met een charmante accent leuk in te pakken, maar uiteindelijk klinken ook de vocalen te eenvoudig en flauw. Het hoogtepunt van het album is overduidelijk de diverse productie die zich aan de thematiek van de nummers weet aan te passen. Levenslied is ongetwijfeld wat Lange Frans voor ogen had, helaas maakt dit het album geschikter voor de gemiddelde Shownieuws-kijker dan voor de hiphopliefhebber.