Door Rob van den Aker, 28-8-‘11

Beeld: Dwight Rotgans

Dat Kool Keith een levende hiphoplegende is, zal voor de gemiddelde hiphopliefhebber geen nieuws zijn. De excentrieke rapper, die onder meer deel uitmaakt van het in 1984 opgerichte Ultramagnetic MC’s en het succesvolle alter ego Dr. Octagon creëerde, deed onze hoofdstad aan voor een optreden in Paradiso. Maar met KutMasta Kurt aan zijn zijde en een aardig gevulde Kleine Zaal - een goede tweehonderd rapliefhebbers waren aanwezig - bakt de rapper er vrij weinig van. De vele lange monologen van Kool Keith zorgen er uiteindelijk voor dat een gedeelte van het publiek, waaronder ondergetekende, de poptempel eerder verlaat.

De avond begint wat tam. Van een voorprogramma is geen sprake en er is ook geen DJ die fijne hiphopplaatjes aan elkaar mixt. Wie goed zijn oren spitst kan wat achtergrondmuziek horen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Gelukkig laat KutMasta Kurt niet al te lang op zich wachten en betreedt de DJ rond half elf het podium, om het wat oude publiek - er zijn veel dertigplussers - te bedienen met een kwartier durende mix van soul, funk en hiphop. De DJ, bewapend met een fopbaard, scratcht veel en kapt nummers van onder meer James Brown en Dilated Peoples steeds na zo’n twintig seconden af: en daarmee doet hij de muziek geen eer aan. Het wat vertwijfelde publiek knikt zo nu en dan mee op de beat en op enkele plaatsen in de zaal gaan wat handen de lucht in.

En dat blijft ook de sfeer als Kool Keith, met een blinkende shawl om zijn hoofd gedrapeerd, de bühne betreedt. Natuurlijk, de rapper wordt met een goed applaus ontvangen, maar gedurende de show lukt het hem niet om een aanzienlijk gedeelte van de toeschouwers mee te krijgen. Dat is geen ramp, aangezien de aanwezige hiphopliefhebber waarschijnlijk een ontspannende avond wil beleven, ware het niet dat Kool Keith zelf voor een onaangename sfeer zorgt. En dat terwijl de MC aanvankelijk nog aardig start, mede door zijn heldere stemgeluid en zijn soepele flow - die nauwelijks afwijkt van wat op zijn albums is te horen. Op het moment dat Earth People en Blue Flowers Revisited (beiden van Dr. Octagonecologyst) worden gespeeld beginnen een aantal mensen in het publiek mee te rappen en krijgt de rapper aansluitend een groot applaus.

Als Kool Keith de communicatie met het publiek zoekt komt daar snel verandering in. De rapper vraagt of er nog liefhebbers zijn van oude vrouwen, waarna hij zowat alle leeftijden tussen de vijfenvijftig en honderd afgaat. Als de rapper na zo’n tien minuten stopt met het stellen van dezelfde vraag (waarop hij geen respons krijgt), gaat hij weer even verder met wat nummers van Black Elvis/Lost in Space en Sex Style. De opluchting in de zaal is groot, maar wie denkt van Kool Keiths monologen te zijn verlost komt bedrogen uit. Als een dame in de zaal weigert het podium te betreden om te freestylen, niet meer dan begrijpelijk, dringt Kool Keith onnodig lang aan om vervolgens een slordige twintig minuten durende speech over conservatieve mensen te houden. Ditmaal weet de rapper in ieder geval wel wat reacties te ontlokken: een enkeling begint te fluiten, andere mensen geeuwen nadrukkelijk, terwijl een handvol mensen buiten een sigaret gaat roken.

En hoewel het niet de norm van een recensent is om een optreden voortijdig te verlaten, is het vooruitzicht een trein eerder naar huis te nemen in elk opzicht aantrekkelijker dan nog langer het gezever van Kool Keith aan te horen. Een artiest die langer bezig is met het vertellen van niet boeiende verhalen dan met het maken van muziek behoort met Bono te toeren en niet een vrijdagavond van hiphopliefhebbers te verstieren. De volgende keer dat Kool Keith ons land voor een show aandoet verkies ik in elk geval de bank en een goed album boven de legendarische rapper.