Door Ome Omar, 2-8-‘12

Beeld: Abel van Gijlswijk

Damian Marley speelde een uitverkochte Paradiso plat. Rapper Ome Omar was erbij voor een recensie: ''Alle betalende klanten hebben waar voor hun veertig euro gehad. Het was tof, je had erbij moeten zijn.''

De volle Paradiso staat vanaf negen uur tot kwart over tien halfoplettend de weinig interessante openingszangers te bekijken. Dan komt er een man met rasta en een zonnebril op, met op beide glazen een Jamaicaanse vlag, en hij kondigt nog een openingsact aan. Deze zanger uit Jamaica (wiens naam niemand kent) weet het publiek iets beter warm te krijgen dan zijn twee voorgangers. Het duurt drie massale fluitconcerten voordat de hoofdact opkomt om het publiek waar voor haar geld te geven.

En dat doet hij. Zodra Damian Marley verschijnt wordt het publiek wild. Hij hoeft alleen zijn rasta (die tot zijn hielen reikt) op de maat heen en weer te bewegen en de zaal reageert extatisch. Zulke controle over een publiek is een zeldzame gave die alleen voor de beste artiesten op de wereld is weggelegd, en Damian gedraagt zich daar ook naar. Bijvoorbeeld door het publiek na elke keer dat ze iets voor hem doen te bedanken en te zegenen. Maar bovenal door een ijzersterke en naadloze performance af te leveren.

De eerste helft van de show bestaat uit de prekerige liedjes uit het repertoire afgewisseld met songs voor de dames zoals Hey Girl, waarbij de eerste matige openingsartiest het refrein mocht verpesten. Beide type liedjes werken goed. Het publiek accepteert zelfs juichend een anekdote over Bruno Mars, oftewel ze accepteren alles wat Damian doet toch wel. In de tweede helft van de show speelt Damian geroutineerd en beheerst uitgebreidere versies van later werk uit zijn carrière.

Het zorgvuldig opgebouwde tempo van beide delen varieert genoeg om constant te boeien. Het opvoeren en uitrekken van het ritme compenseert de verder soms te serieuze nummerkeuze van de show. Liedjes zoals Road to Zion, It Was Written en War doen het in het laatste kwart van de show goed bij het opvallend blanke publiek. Een hoogtepunt wordt bereikt door Exodus van Damians vader in te zetten en later over te laten lopen in het nummer Move, van het hitalbum Welcome to Jamrock. Waarna Damian onder uitzinnig gejuich de planken afloopt.

In de toegift komt Junior Gong op met Could You Be Loved en het absolute hoogtepunt van de avond wordt bereikt wanneer er wordt afgesloten met een epische tenuitvoerbrenging van Welcome to Jamrock. Alle betalende klanten hebben waar voor hun veertig euro gehad. Het was tof, je had erbij moeten zijn.