Infamous

Door Tom Boeije, 4-12-‘11

In oktober kondigde Havoc in een interview met HiphopDX aan dat de titel van Mobb Deeps nieuwe EP een betekenis zou hebben. Dat lijkt me een interessante gedachte, al zullen er weinig titels zijn die het helemaal zonder betekenis moeten stellen. Maar waar staat Black Cocaine dan voor? Black cocaine is cocaïne vermengd met andere stoffen, zodat het witte genotsmiddel zwart wordt en gemakkelijker kan worden gesmokkeld. Op deze manier gaat cocaïne als inkt, verf of kunstmest over de grenzen. Misschien bedoelt Mobb Deep dus dat haar muziek niet is wat het lijkt, dat het eerst moet worden bewerkt voordat je er volledig van kunt genieten. Of dat de muziek niet in pure vorm tot de fans komt. Zijn hun grootspraak en straatverhalen niet zo onschuldig als ze lijken, of zit er een diepere boodschap achter?

Het voelt nogal raar om op deze manier over een project van Mobb Deep na te denken. In de jaren 90 blonk het duo Havoc en Prodigy uit door de sfeer die haar muziek uitdroeg. Een hele generatie hiphopliefhebbers groeide op met grimmige beats en gedetailleerde beschrijvingen van het rauwe straatleven: Mobb Deep ademde iets uit wat best dicht bij de harde werkelijkheid zou kunnen liggen. Dat sprak tot de verbeelding, en nog steeds zijn tracks als Survival of the Fittest en Shook Ones Pt. II aantrekkelijk voor hiphoppers die verder kijken dan MTV. Maar om Mobb Deep meer toe te dichten dan het talent om een onbereikbaar leven dichterbij te brengen, dat gaat toch wat te ver.

Ik laat de titel dus maar liggen. Het klinkt gewoon wel interessant: Black Cocaine. Met de muziek ligt het anders. Die is suf, druk, clichématig, eentonig en zelfs oppervlakkig. Dat Prodigy klinkt alsof hij op verdovende middelen leeft is op zich niet zo erg, want laidback klinkt hij niet onaangenaam. Maar dan heeft hij wel passende beats nodig, en niet van die opdringerige drumslagen en uitgeknepen blaasklanken die triomf zouden moeten uitstralen. Havoc heeft zich altijd geschikt in zijn rol van producer die op iedere track wel een vocale bijdrage levert, en daarin vult hij Prodigy goed aan. Hij is echter niet in staat een nummer te dragen, en al helemaal niet om er bij afwezigheid van zijn scherpe partner zelf iets van te maken. Daarom blijft het bij stoere praatjes over het gevaarlijke wereldje waarin de beide rappers zich begeven, en dat verhaal hebben we al een paar keer eerder - in betere vorm - gehoord.

Misschien is de titel een tip. Misschien moet ik in plaats van na te denken een beetje (zwarte) cocaïne opsnuiven en simpelweg genieten van de muziek. Ik neem mijn taak als recensent graag serieus, maar dat gaat me net iets te ver. Zijn er vrijwilligers?