Eigen beheer

Door Sjoerd Verest, 8-2-‘12

“Ik lees en luister om aan de realiteit te ontsnappen//En schrijf om de realiteit te omvatten//Troubadour met een zwart randje//Bekijk de samenleving van een afstandje,” rapt frontman Macro van Macronizm in het minimalistische Vlucht. Een betere omschrijving van de muziek en teksten op De Sessies is niet te geven. Macronizm wisselt zeer persoonlijke nummers af met vlijmscherpe beschrijvingen van verschillende mensen in de samenleving.

Een voorbeeld van een persoonlijke track is het net genoemde Vlucht, als ook Schoenendoos, waarin Macro op zijn eigen rol in de muziekscene reflecteert en herinneringen ophaalt over de afgelopen jaren. Het is een soort romantische terugblik op de tijd die Macro tot nog toe heeft meegemaakt, in strakke rhymes gegoten en ondersteund door goede, op de tekst afgestemde rockmuziek van een liveband. Zowel Vlucht als Schoenendoos zijn typerend voor het hele album: de tekst, flow en muziek vormen één geheel en zijn goed op elkaar afgesteld.

Heel anders qua inhoud is een nummer als De Schreeuw, dat haarscherp de vervreemding en spanningen in de samenleving blootlegt. Het verhaalt over onder meer Fred, een man die zich van zijn omgeving isoleert. Hij ziet een Ghanees jongetje, Kwamé, constant voetballen op een pleintje bij zijn vrachtwagens, ‘zijn enige bezit’. En op de momenten dat de avond niet loopt zoals gepland, wordt Fred agressief en vervloekt hij het jongetje. “Hij wil niet dat zijn land verislamitiseert//Hij is het eens met Geert//En hij schreeuwt//[…] Maar hij communiceert niet//Hij bezit, maar hij heeft niets//Hij vindt, maar hij leeft niet//[…] Wordt steeds meer een vreemd dier.” Ook hier wordt de inhoud weer goed ondersteund door de flow van Macro en de muziek van de liveband. De stem van Macro klinkt ietwat ontmoedigd, maar vooral berustend, en dat is precies de sfeer die de tekst wil oproepen. En dit wordt nog eens benadrukt door het constante, wat saai en weinig energiek aandoende, gitaarrifje. Dit alles voegt een extra inhoud aan de tekst toe.

De teksten zijn divers, vrijwel constant van een hoog niveau en mogen geregeld poëtisch worden genoemd. Ook met de muziek zelf zit het wel goed. Liefst zeven nummers die op De Sessies staan, zijn eerder op Alter Ego verschenen en zodoende kent het album in feite slechts vijf nieuwe tracks. Toch is dat absoluut geen zwaktebod: Macronizm wordt het hele album bijgestaan door een liveband, wat een verfrissende werking heeft op de tracks. De rocksound sluit naadloos aan bij de flow van Macro. Bovendien past de muziek van de band zich perfect aan aan de omstandigheden van het nummer en aan de sfeer en de tekst. Vergeleken met Alter Ego heeft Macro stappen voorwaarts gezet. Zijn stem klinkt aangenamer, is meer divers en lijkt zich meer thuis te voelen bij het warmere geluid van de liveband dan bij de wat kalere beats op Alter Ego. Muzikaal is Macronizm er een stuk op vooruit gegaan. De diamanten van Alter Ego zijn nog eens extra geslepen, terwijl de nieuwe titels stuk voor stuk van een hoog niveau zijn. Dat maakt De Sessies tot meer dan een goede plaat.