|
 Het ambitieuze project Spirit of Apollo valt vooral op door de imponerende gastenlijst. N.A.S.A. is erin geslaagd artiesten als Kool Keith, Chuck D, Kanye West en George Clinton te strikken. Dat is echter alles.
|
|
 Seeing Sounds is een blije mix van allerlei invloeden uit populaire genres, maar klinkt door het eclectische gehalte eerder als een allegaartje dan als een geniaal mengsel. Alsof N.E.R.D van twee walletjes wilde eten.
|
|
 Distant Relatives is een evenwicht tussen hiphop en reggae, Nas en Damian en inhoud en muzikaliteit. Als je van de net opgenoemde ingrediënten houdt, dan kan het album eigenlijk niet tegenvallen.
|
|
 The Lost Tapes mag dan wel een compilatie zijn van nummers die het niet haalden op reguliere albums te komen, dat wil niet zeggen dat het een armetierige verzameling is. Integendeel.
|
|
 Op deze jubileumplaat steken de vijf Naughty by Nature-classics aan het eind er met kop en schouders bovenuit. Het feest eindigt daarom met vuurwerk, maar dit weet de stroeve start niet te verhullen.
|
|
|
 Nothing is niet alleen de titel van het vierde album van N.E.R.D, maar het staat ook voor een groot deel van de inhoud ervan. Het lukt Pharrell, Chad en Shay opnieuw niet om de verwachtingen waar te maken.
|
|
 De samenwerking tussen Nacho Picasso en BSKD is te vergelijken met die tussen A$AP Rocky en Clams Casino, alleen dan in combinatie met veel oxazepam. Speciaal voor de liefhebber van trage hiphop.
|
|
 Nas besluit zijn contractuele verplichtingen met Def Jam met een meer persoonlijk verhaal; één waarin hij reflecteert en eerlijk terugblikt op zijn slagen en falen. Zijn beste album sinds Stillmatic.
|
|
 Rappen kan Nas nog steeds, maar dat is niet genoeg. De teksten op Untitled lijken meer op verplichte publiciteitspraat dan op maatschappijkritiek rechtstreeks uit het hart. Een gemiste kans.
|
|
 Nedertoon is een prima hiphopband met nog veel groeimogelijkheden, met name op flowtechnisch gebied. Productioneel steekt Odyssee echter prima in elkaar en is het een boeiend album.
|
|
|
|
