Mello

Door Niek van der Leer, 2-3-‘10

Oddisee lijkt niet van ophouden te weten. Nadat hij in 2009 al zijn eigen plaat Mental Liberation en de plaat met het collectief Diamond District In the Ruff heeft uitgebracht, komt hij in het nog maar twee maanden jonge 2010 alweer met een nieuw album. En dan laten we alle EP’tjes die hij tussendoor in elkaar klust nog buiten beschouwing. Niet zelden lijdt een dergelijke dadendrang van een artiest tot afname van de kwaliteit van diens muziek. Gelukkig hoeven we niet bang te zijn voor herhaling. Traveling Man is namelijk, in tegenstelling tot de genoemde platen van vorig jaar waar op beiden tal van verschillende rappers te horen zijn, een volledig instrumentale plaat.

Gelet op de korte duur van alle tracks, die elk de naam van een grote internationale of Amerikaanse stad dragen, dringt zich al snel de vergelijking op met wat de peetvader van instrumentale hiphopplaten zou kunnen worden genoemd: Jay Dee’s Donuts uit 2006. Meer overeenkomsten dan het uitblijven van raps en de speelduur van de nummers (en overigens ook die van de plaat in zijn geheel) zijn er echter niet. Waar Jay Dee’s plaat druk en energiek is te noemen, is Traveling Man een aangenaam, warm en toegankelijk album geworden. Eentje die overigens beter als electronic of dance dan als hiphop kan worden bestempeld.

De veilige aanpak van Oddisee resulteert in een zeer consistente plaat waarop meer tracks zich in positieve zin onderscheiden dan andersom. Zo steekt het openingstuk Goodbye DC (één van de weinige tracks met een ‘normaal’ woord in zijn titel) met een meer dan aangename subtiele synthesizer op de achtergrond zeer sterk in elkaar en onderscheidt Miami zich met zijn machtige blazers als fundament voor een, in dit geval voor ook hiphop, zeer geschikte, topproductie.

Als het niveau daalt dan heeft dat zelden met mindere kwaliteit van muziek te maken, als wel met het feit dat de instrumentaties wat te gewoontjes klinken. Hoewel laatste zeker niet te allen tijde negatief blijkt uit te vallen. Zo blinkt Stockholm uit in eenvoud én klasse doordat Oddisee met louter wat sobere pianoloopjes en een nog soberdere drumloop een prachtig muziekstuk neerzet. Wat verder te prijzen valt, is dat Oddisee de gehele plaat lang de juiste balans tussen de wat drukkere en meer elektronische tracks en de rustige sfeervolle nummers weet te vinden. Die afwisseling klinkt bovendien zo natuurlijk dat het album erg gemakkelijk weg luistert.

Ondanks de duidelijk aanwezige kwaliteit stelt Traveling Man toch enigszins teleur. Dit heeft alles te maken met de lat die Oddisee in het verleden, met zijn bewezen originaliteit en kunde, erg hoog gelegd heeft. Hoewel de plaat in feitelijke zin, zijnde de eerste instrumentale plaat van Oddisee, wel vernieuwend is, kan dat niet over de muziek van Traveling Man zelf worden gezegd. Meer dan in inventiviteit of creativiteit blinkt de plaat uit in degelijkheid en toegankelijkheid. Zo is dit album er niet eentje dat echt boeit of verrast, maar wel eentje dat zich uitstekend leent voor een avondje bordspelletjes spelen met een hapje en een drankje. Een geslaagde plaat dus, met de aantekening dat Oddisee beter wel zijn originaliteitsmuts weer opzet voor zijn volgende plaat die, gezien de mate van zijn productiviteit, niet al te lang op zich zal laten wachten.