Terwijl ik al breakdancend graffiti op de muur spuit, genietend van het door Pete Rock geproduceerde meesterwerk van InI (Center of Attention) klop ik mezelf op de borst: ik weet tenminste nog wat echte hiphop is.

Don't Forget Gaza vond onlangs voor de eerste keer plaats in Antwerpen (België) en aanstaande zondag is het de beurt aan de Melkweg (Amsterdam). Initiatiefnemers Manu en Zakarija leggen het belang van het benefietconcert uit.

Extince, één van de weinige veertigers in de Nederlandse hiphopscene, wordt vaak geroemd en soms gedisst. In afwachting van zijn nieuwe album schetst Hiphopleeft een portret van de excentrieke rapper.

Veel artiesten worden op deze site aangevallen, wanneer ze hun interesse in een ander genre tonen of wanneer ze een commerciële stap willen maken. Hier moet een eind aan komen.

De wereld is bezaaid met copycats, maar niemand dacht een jaar na het debuut van Top Notch als label aan een soortgelijk bedrijf. Jammer. Of het nou gaat om een telefoon, een tijdschrift of een hitsingle, binnen zes maanden heb je soortgelijke initiatieven van mensen die ook succes willen. Alleen in de Nederlandse hiphop niet. Waarom eigenlijk?

De laatste tien jaar is een steevaste afname te constateren van het aantal vrouwelijke rappers dat bij grote platenmaatschappijen onder contract staat. De zichtbaarheid van de vrouw binnen het huidige hiphoplandschap is flink afgenomen. Wat ging er mis?

Rap en literatuur, het lijken twee uitersten. Toch zit er ergens een overlap. Sommige rappers zien hun genre graag gewaardeerd met een kwaliteitsstempel, terwijl enkele literatuurkenners rap als een positieve impuls zien om de kunstvorm de breedte in te trekken.

"Wat lopen jullie te whinen? Inhoud van nummers? Het is hiphop, die lui hebben geen inhoud, het gaat om leuke beats en goeie flow..." Bevat deze reactie van een Hiphopleeft-lezer een kern van waarheid?

Ja. So So Trobi is voor losers. Eigenlijk zou dit het hele betoog kunnen zijn. Maar toch even een toelichting waarom dit opiniestuk meer lijkt op de wenslijst van een puber die wordt gepest, dan op de mening van een muziekliefhebber. Want op welke manier je er ook naar kijkt, het stuk is een achthonderd woorden tellende contradictie.

De boodschap die Winne met de So So Lobi-tape probeert over te brengen is aan de ene kant nobel en spreekt de goedheid van de mens aan, maar het staat aan de andere kant ook symbool voor hoe tam de vaderlandse hiphop van vandaag is geworden.