Door Souf Kinani, 27-4-‘10

De Nederlandse hiphopwereld is in relatief korte tijd zeer snel gegroeid. Er komen steeds meer en betere artiesten op de voorgrond. Toch is dit niet de enige verandering die de scene meemaakt. Hiphop in Nederland lijkt vrediger dan ooit, iets wat niet iedereen even leuk vindt.

“So so lobi is de movement, die so so trobi is voor losers.” De hiphopscene van Nederland zit aan het eind van haar puberteit en deze woorden van Winne op de SSL Intro zijn hier tekenend voor. De kinderjaren zijn inmiddels achter de rug en een tijd van volwassenheid ligt in het verschiet. Er komen steeds meer en betere artiesten en de industrie is lucratiever geworden, maar ook de houding van de rappers is veranderd: het infantiel met woorden stoeien om de nummer 1-spot te veroveren heeft plaatsgemaakt voor collaboratie en collegialiteit. De boodschap die Winne met de So So Lobi-tape probeert over te brengen is aan de ene kant nobel en spreekt de goedheid van de mens aan, maar het staat aan de andere kant ook symbool voor hoe tam de vaderlandse hiphop van vandaag is geworden.

Natuurlijk is de Nederlandse scene haar scherpe randen al langere tijd kwijt en is de tape al een aantal maanden oud, maar we kunnen nu pas goed merken wat voor effect het heeft gehad. Ik was dan ook blij verrast om tijdens het interview van Önder en FS Green te horen dat eerstgenoemde Fresku niet kan uitstaan. Daarnaast heeft Önder onlangs ook tegen FunX gezegd dat hij Sticks de meest overschatte rapper van Nederland vindt. Ik heb als liefhebber en muziekjournalist niets tegen al deze heren, maar ik vind het wel een verademing dat iemand eindelijk eens zijn mening durfde uit te spreken. Het drong toen pas echt tot me door dat het lang geleden was dat ik iets dergelijks had gehoord. Want de meeste rappers pretenderen op dit moment twee handen op één buik te zijn: niemand spreekt een kwaad woord over een ander en de samenwerkingen schieten als paddenstoelen uit de grond.

Op de So So Lobi-tape en De Rode Terreur van Puna staan alleen al ongeveer dertig rappers per schijf. Dit is een best groot percentage van de bekende MC’s in Nederland en dus kan de scene toch alleen maar een schijnheilige boel zijn. Mij kan je in ieder geval niet wijsmaken dat tussen al die kemphanen in de hiphop alles koek en ei is en iedereen elkaar aardig vindt. Rotjoch is meestal goed op de hoogte van de verhalen die door de wandelgangen dwalen en ook hij heeft al via Twitter aangegeven, zonder namen te noemen, dat er door veel rappers hypocriet wordt gedaan. Ook Hef verklaarde tegen 3voor12 met onder andere “Bij Top Notch zitten heel veel niggers die ik niet mag en die elkaar niet mogen” zijn keuze voor Noah’s Ark, en vooral die laatste woorden zetten je tot nadenken. Waar zijn de tijden gebleven dat Negativ en Yukkie B vermakelijke disstracks het internet op slingerden of dat Brainpower de tijd nam om een track van acht minuten te maken om Extince flink de waarheid te vertellen? Ik krijg al nostalgische gevoelens als ik me bedenk dat Lexxxus en Rocks vroeger niet op dezelfde première konden worden uitgenodigd, omdat het dan sowieso knokken werd.

Concurreren met elkaar om de beste te zijn is iets wat overal om ons heen gebeurt. Zelfs in de natuur komt het terug in Darwins evolutietheorie, waarbij de sterkste van een diersoort de strijd aangaat met de zwakkere. Het idee van the survival of the fittest komt terug in de hiphopwereld door vooral verbaal met elkaar op de vuist te gaan en met als hoofddoel de ander belachelijk te maken. In de V.S. is die strijd nog steeds voelbaar en drijven rappers elkaar tot het uiterste om zichzelf te bewijzen. 50 Cent maakte ontelbaar veel cartoons en andere video’s om Rick Ross belachelijk te maken. En alsof dat niet genoeg was trakteerde hij de mensen op internet op een sextape van de ex van Ross, die tevens de moeder van zijn kind is. Jim Jones en Fabolous gebruikten onlangs Twitter om hun akkefietjes met 140 tekens per bericht uit te vechten. Of het nou gemeend is of slechts een hulpmiddel om meer cd’s te verkopen, met deze beefs houden de rappers elkaar scherp omdat ze constant met elkaar in gevecht zijn om de aandacht van de fans. Daarnaast mag het publiek het moddergooien met plezier aanschouwen en worden er steeds nieuwere manieren gevonden deze strijd aan de wereld te tonen. En ja, daar ben ik wel jaloers op; dat we dat in Nederland te weinig hebben.

Kijk, niet iedereen hoeft vijandig tegen elkaar te doen, maar een gezonde strijdlust mag er wel zijn. Dus rappers in Nederland: kan je iemand echt niet uitstaan, houdt het dan niet bij gepraat achter de schermen, maar zeg er eens duidelijk iets van. Pak voor het gemak een bestaande beat om die vervolgens vol te stoppen met spitsvondige metaforen, synoniemen voor geslachtsdelen en dubbelzinnige grappige punchlines en laat ons meegenieten. Want de scene en het publiek zijn echt toe aan weer een paar pittige confrontaties.