Door Raul Martin, 8-5-‘10

Ja. So So Trobi is voor losers. Eigenlijk zou dit het hele betoog kunnen zijn. Maar toch even een toelichting waarom dit opiniestuk meer lijkt op de wenslijst van een puber die wordt gepest, dan op de mening van een muziekliefhebber. Want op welke manier je er ook naar kijkt, het stuk is een achthonderd woorden tellende contradictie, en hoewel ik gal spuwen zeker promoot, is het wel zo handig als het gebeurt op een manier dat er nog wat te lachen valt. Helaas was dit vooral een poging om een onsamenhangend geheel met goedkope Pritt aan elkaar te lijmen.

Als je gewoon even een blik werpt op de tekst, valt bijvoorbeeld deze zin direct op: “Niemand spreekt een kwaad woord over een ander en de samenwerkingen schieten als paddenstoelen uit de grond.” Samenwerkingen zijn er altijd al geweest, en zeker in hiphop. De halve fundering van hiphop is gebaseerd op samenwerken. En dat zou dan allemaal te ‘vredelievend’ zijn. Nogal kort door de bocht. En het is ook niet alsof rappers in tracks niks tegen elkaar zeggen. Check Kutkop van Fresku maar, zitten genoeg subliminals in. Maar omdat het een keer niet wordt voorgekauwd, kijkt iedereen er overheen. Het gaat trouwens niet over Önder, mocht je dat denken. Hij was wel één van de pijlers van het vorige stuk. Leuk dat hij Sticks overrated vindt. Dat is hij ook. Maar welke toegevoegde waarde heeft die opmerking? Als Önder graag wil dat we hem beter vinden, dan moet hij dat in zijn tracks laten horen: zorg dat je muziek zo goed in elkaar zit, dat we Sticks inderdaad overrated gaan vinden. Het feit dat FunX dit soort suggestieve vragen stelt, geeft ook aan op welk bedenkelijk niveau zij opereren, en dat ze dus net zo hard meeschreeuwen dat er niet genoeg sensatie is. Want sensatie kan FunX goed gebruiken, het is nieuws, het levert luisteraars op. Net zoals het op een site als Hiphopleeft voor hits zorgt.

Maar wat heeft de artiest eraan? En dat is een beetje de kern van het verhaal. Waarom zou een artiest bewust problemen zoeken, omdat het entertainment zou kunnen zijn? Want het 50 Cent-voorbeeld is wat dat betreft ook redelijk misplaatst. Toen hij Ja Rule en Irv Gotti werkloos maakte, was het leuk omdat iedereen wel klaar was met Ja Rule die naast Ashanti en Jennifer Lopez stond te zingen. Maar een track als Piggy Bank, dat was gewoon een hopeloos verouderde marketingtool om een hype te creëren. Net zoals dat gedoe met Rick Ross vorig jaar. Niet alleen had Rick Ross het betere album, hij verkocht ook nog eens meer exemplaren. En tenzij je een parkeervergunning hebt om permanent op Fiddy’s voortplantingsorgaan te verblijven, was je na de eerste video ook alweer op al zijn acties uitgekeken. Net zoals het me echt gestolen kan worden of Fabolous en Jim Jones via Twitter uitvechten wie als eerste een sjaal om z’n hoofd wikkelde.

Daarna kwam dat mooie argument dat de jongens bij Top Notch elkaar niet mogen. Dus? Want jij mag al jouw collega’s wanneer je bij de AH gaat vakkenvullen? Lijkt me sterk. Beter nog, waarschijnlijk zie je de helft niet eens, omdat je niet met elkaar bent ingeroosterd. En afgezien daarvan: verlies jij opeens het vermogen om flessen in een schap te zetten omdat tien meter verderop iemand staat waarmee je niet aan een bar wil staan? Binnen bijna geen enkel bedrijf is iedereen bff met elkaar. Bij een label is dat nog minder van belang, omdat je aan een eigen product werkt. Je label is er vooral voor de marketing en het verspreiden van je eindproduct. Dus waarom zou het je een zorg zijn dat je rapper X niet kan uitstaan? Negeer hem lekker. Als jij een journalistieke opleiding hebt gedaan en er straks nog maar twee kranten zijn waarbij je kan werken, neem je dan geen baan bij de sportredactie, omdat er iemand bij de buitenlandse redactie werkt die jij niet mag? Ik hoop van niet. Feit is dat er in Nederland eigenlijk maar één ‘echt’ label is: Top Notch. Noah’s Ark is aan het opkomen, maar is nog lang niet op een gelijkwaardig niveau, en SPEC ga je alleen heen als je denkt dat je de komende vijftien jaar op zaterdagochtend bij Jetix tussen luierdragende koters wil staan - met Kim-Lian aan je zijde. Dus waarom zou je dan jezelf tekort doen? Laten we eerlijk zijn: De grootste reden waarom Hef naar de Ark ging was Önder. Denk je nou echt dat die BangBros-tour er zo snel was gekomen als ze bij afzonderlijke labels hadden gezeten?

En dat zoiets kan is alleen maar een goed ding. Het zakelijke instinct begint het van het haantjesgedrag te winnen. Want dat Lexxxus en Rocks niet naar dezelfde première kunnen is geen mooie nostalgie. Het is juist belachelijk, kinderachtig zelfs. Ja, hiphop is grotendeels gebaseerd op ego’s en jongens die met hun Van Dale-woordenboek zinnetjes aan elkaar rijgen, maar ook op de wens om serieus genomen te worden. Iedereen blijft het maar hebben over Hilversum, het schijnbare epicentrum van landelijke bekendheid en erkenning van enige status. Hoe ga je dan jezelf, je collega’s en iedereen die van hiphop probeert te leven zo te kijk zetten? Je hebt al een enorm stigma op je hoofd, en dan ga je er nog eens een vergrootglas op zetten? Het duurde tot Gangsterboys voordat ze weer ‘een stelletje rappers’ de Tuschinksi inlieten, en zelfs dan wordt er met grote argwaan gekeken.

Het concept van So So Lobi is helemaal niet dat iedereen in een kring rond het kampvuur gaat zitten en vredig meezingt terwijl ome Kees gitaar speelt. Het is een tool om ervoor te zorgen dat de Nederlandse scene volwassen wordt, zakelijker gaat denken en door buitenstaanders serieus wordt genomen. Want het is wel zo dat iedereen die zichzelf een liefhebber noemt, weinig anders doet dan online klagen over zijn of haar favoriete rapper, smeken om een gastenlijstplek en constant F5’en totdat er ergens een luisterpaalripje van een nieuw album verschijnt. En waarschijnlijk staan ze nu ergens geld te verdienen aan ‘Free Brace’- en ‘Free Bang Bang’-shirtjes. Dezelfde mensen die roepen dat hiphop groter moet worden, zijn ook de mensen die het klein houden. Natuurlijk is het makkelijk om aan de zijlijn te staan en te roepen, maar er schiet me gelijk iets met beste stuurlui en een wal te binnen. Als ik moet kiezen tussen sensatie en goede muziek, kies ik duidelijk voor het laatste. Artiesten hebben door dat ze met goede muziek ook serieus worden genomen en er veel meer mee bereiken. Nu de luisteraars nog.