Door Souf Kinani, 28-4-‘11

Beeld: Patrick Ebu-Mordi (eerste foto)

Toen de jongens van Killing Skills in een interview toegaven hun horizon te willen verbreden en te dromen ooit samen te werken met iemand als Adele, kregen ze op deze site dit over zich heen: “Weet je wat ik altijd zo jammer vind. Als er ook maar een klein beetje succes is, willen artiesten weg uit de hiphop. Commerciële muziek maken voor een groot publiek. Laat Killing Skills toch lekker uitblinken als hiphopproducers.” SirOJ zei vorig jaar voorlopig geen pure hiphop te willen maken en werd meteen aangevallen: “Dit is hip hop anno 2010 gewoon schaamteloos hiphop misbruiken als opstapje naar commercieel....” DJ Abstract verklapte ook met andere genres bezig te zijn, en ook hier werd negatief op gereageerd: “Deze man abstract kan maar beter asap overstappen naar house en pop. Draait vaak de gaarste hiphop op pretentieuze feestjes, en geeft zelf toe geen kennis te hebben van hiphop’s geschiedenis.” Als extraatje kreeg hij ook “Sellout!” om de oren. Dit is maar een kleine greep uit de vele reacties op artiesten die geen ‘echte’ of ‘pure’ hiphop zouden maken. Andere muziek maken of commercieel gaan lijkt vaak te worden gezien als vreemdgaan op hiphop. Het wordt tijd dat men hiphop niet meer gaat behandelen als de onzekere vriendin die elke dag moet horen dat ze mooi en geliefd is.

Wie heeft muziek maken tot een monotheïstisch geloof uitgeroepen waarbij hiphop de enige godheid is? Waarom zou je je als muzikant maar in één genre verdiepen? De nieuwsgierigheid van artiesten in het verleden heeft er juist voor gezorgd dat er nieuwe stijlen zijn ontstaan. De mengeling van UK Garage en hiphop heeft grime opgeleverd, Ska en onder andere r&b resulteerden in reggae en zelfs in het onaanraakbare hiphop is er een groot aantal genres terug te vinden. Daarnaast hoeft creatief denken zich überhaupt niet alleen tot muziek te beperken. Wie een artistieke geest heeft kan natuurlijk meer dan alleen muziek scheppen. Jamie Foxx is naast een geprezen acteur ook zanger, pianist en stand-up comedian. Kanye West is begonnen als een veelbelovende producer, maar heeft zich inmiddels ontpopt tot een geniaal brein dat ook regisseert en kleding ontwerpt voor topmerken. Dit zijn slechts een aantal voorbeelden van wat denkvrijheid en het ontwikkelen en ontplooien van nieuwe vaardigheden voor effect kunnen hebben.

Maar nu weer even terug naar de vaderlandse muziek. In Nederland heeft een aantal artiesten met succes haar geluid aangepast. Zo is Zwart Licht na een uitstekend hiphopdebuut voor het tweede album overgestapt op grime. Full Crate en FS Green zijn vooral bekend van hun hiphopbeats, maar beginnen ook steeds meer aandacht en complimenten te ontvangen voor hun soul en dubstep. Als deze artiesten zonder kwaliteit te verliezen ook andere muziek voortbrengen en het ook in alle rust en zonder verzet mogen doen, waarom mogen anderen het dan niet? Omdat het bij die anderen een commerciëlere verandering is en er mogelijk ook centjes te verdienen zijn?

Het valt inderdaad op dat de meeste weerstand komt wanneer een verbetering van het inkomen in zicht is. Als een artiest bij het flirten met een andere genre ook nog eens geld kan gaan verdienen, heb je vaak meteen de poppen aan het dansen. Nederlandse hiphop heeft de afgelopen jaren een inhaalslag gemaakt op de Amerikaanse variant. Luisteraars gaan liever naar een concert van De Jeugd van Tegenwoordig dan naar Talib Kweli, maar helaas loopt deze groei in populariteit (nog) niet synchroon met financiële vooruitgang; maar weinig mensen zijn in staat van hun muziek te leven. RBDJAN moet nog vier dagen per week in een coffeeshop werken, Kempi voelde zich na zijn deal bij Top Notch nog geroepen om op straat te hosselen en studerende muzikanten zoals SirOJ zijn blij dat ze netjes elke maand studiefinanciering op hun rekening gestort krijgen. Het is toch niet raar dat een artiest gewoon van zijn muziek wil rondkomen? Het is leuk en aardig om slechts voor de kunst muziek te maken, maar de rekeningen aan het eind van de maand moeten alsnog worden betaald. Als een poppy productie of house-set per week de huur binnensprokkelt, de drie krijsende kinderen voedt en een gloednieuwe Penfield-jas aan je kapstok laat hangen: waarom zou je het dan in godsnaam niet doen?

Ik twijfel er niet aan dat er ook na dit stuk artiesten zullen worden afgezeken op hun geflirt met andere genres of het voortbrengen van ‘commerciële’ muziek. Maar hopelijk is er minstens één persoon die beseft dat het verbreden van je horizon geen kwalijke zaak is, en dat willen leven van je muziek geen onredelijke wens is. Wil je dat ‘echte’ hiphoppers rauw blijven en geen toevlucht moeten zoeken in commerciële muziek? Koop een backpack minder en ga een keer een cd-winkel van binnen bewonderen.