Door Manu en Zakarija Messari, 9-5-‘11

Beeld: Tim Keen

Don't Forget Gaza vond onlangs voor de eerste keer plaats in Antwerpen (België) en aanstaande zondag is het de beurt aan de Melkweg (Amsterdam). Initiatiefnemers Manu en Zakarija leggen het belang van het benefietconcert uit.

In Gaza deed zich eind 2008 en begin 2009 een 22 dagen durende oorlog voor. Gaza werd aangevallen en, zoals dat vaak met headlines gaat, ook al snel weer vergeten. Oorverdovend stil werd het. Het internationale publiek keek naar de tragedie die zich op het toneel afspeelde en wandelde vervolgens de zaal weer uit. Het duurde niet langer dan een paar dagen of Gaza was alweer vergeten. Alsof er niets was gebeurd.

Het structurele leed van de mensen in Gaza stopte echter niet in 2009 bij het eind van die 22 dagen durende militaire en politieke operatie. Integendeel, dit leed werd een humanitaire ramp als gevolg van een al jaren durend en dagelijks terugkerend gevecht tegen de bezetting. Op elk vlak van het mens-zijn wordt de Palestijn bedreigd; zowel psychologisch, fysiek en economisch, als spiritueel. Dagelijks worden mensen beschoten, vernederd en geconfronteerd met dood, honger en armoede.

In de valse hoop dat de schrijnende situatie in Gaza snel zou verbeteren en dus één benefietconcert genoeg zou zijn, organiseerde ik (Manu) samen met vriend en collega Zakarija Messari in 2009 voor het eerst het benefietconcert Don’t Forget Gaza. Het was een succes: een uitverkocht poppodium WATT in Rotterdam (1200 bezoekers), 5000 euro ingezameld geld en tevreden artiesten.

Helaas is de situatie voor de Gazanen in de afgelopen twee jaar nauwelijks veranderd. Dagelijks worden er mensen beschoten en vermoord door een repressief en tot de tanden toe bewapend leger dat wordt aangestuurd door een regering die geen enkel middel lijkt te schuwen om de onderdrukkingstactieken voort te zetten. Gaza is een symbolisch stukje grond ter grootte van de gemeente Apeldoorn, waar elke denkbare vorm van onderdrukking tot uiting komt.

Daarom zeggen wij: “Gaza mag niet worden vergeten!” Net als dat wij Haïti, Soedan, Rwanda, Bangladesh, Liberia, Congo en Ivoorkust niet mogen vergeten. De hele wereld zwijgt bij elke overtreding van internationale wetten als het gaat om de Palestijnse kwestie. Elke keer schoffeert Israel het internationaal recht. Door Gaza collectief aan te vallen. Door haar letterlijk en figuurlijk hermetisch van de wereld af te sluiten. Door bombardementen uit te voeren op woonwijken, ziekenhuizen, ambulances en scholen. Daar bovenop komen nog de restricties die ervoor zorgen dat Gaza niet kan worden heropgebouwd.

In aanloop naar het benefietconcert in 2009 werd onze organisatie eenzijdig en onwetend verweten terroristen te steunen. Sindsdien benadruk ik in elk interview dat deze benefietactie zich als doel stelt om aandacht te genereren voor de humanitaire ramp in Gaza, die naar mijn mening veel te vaak en onterecht wordt gepolitiseerd. Als ik in de jaren 60, 70 of 80 de leeftijd zou hebben die ik nu heb, dan had ik er ook alles aan gedaan om me uit te spreken tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Natuurlijk verplicht niemand mij tot verantwoording, maar er lijkt in Nederland een tendens te zijn dat mensen die zich uitspreken over de onderdrukking van het Palestijnse volk automatisch als antisemiet worden bestempeld. Voor alle duidelijkheid: Don’t Forget Gaza is nooit in het leven geroepen om joden te bashen. Ik ben alleen, samen met miljoenen andere mensen, waaronder joden, christenen, moslims en atheïsten, een fel tegenstander van het soms op Zuid-Afrika lijkende zionistische apartheidsregime.

Laatst las ik weer eens één van Nederlands grootste exportproducten: Anne Franks Het Achterhuis. De volgende alinea greep mij erg aan, zeker als je bedenkt dat het net zo goed anno 2011 door een Palestijns meisje had kunnen zijn geschreven: “We zijn er heel sterk aan herinnerd dat wij geketende joden [Palestijnen] zijn, geketend aan een plek, zonder rechten, met duizenden plichten. Wij joden [Palestijnen] mogen ons gevoel niet laten gelden, moeten moedig zijn en sterk, moeten alle ongemakken op ons nemen en niet mopperen, moeten doen wat in onze macht ligt en op God vertrouwen. Eens zal deze verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen joden [Palestijnen] zijn!”

Het eerste concert vond op 22 april in de Petrol te Antwerpen plaats, het tweede zal op 15 mei in de Melkweg te Amsterdam gebeuren. Met de benefieten steunen we het Nederlandse initiatief om de blokkade te doorbreken, ofwel de Nederlandse boot die zal meevaren in de Freedom Flotilla 2, een konvooi aan schepen dat vanuit Griekenland koers zet op de kust van Gaza. Aan boord van het schip zullen naast opvarenden ook schoolmaterialen en medicijnen worden geladen. Goederen die hard nodig zijn, gezien de regelmatig platgebombardeerde ziekenhuizen en scholen in Gaza. Wij willen jullie bij deze allemaal uitnodigen om naar de benefietconcerten te komen en Gaza nooit meer te vergeten.