|
 P.O.S staat vooral bekend als iemand die hiphop met rock mengt. Maar op We Don't Even Live Here vernieuwt hij zichzelf door electronica een grotere rol te geven. De kwaliteit blijft echter hoog.
|
|
 Een album van een rapper dat de naam I F*cking Hate Rappers draagt is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Toch doet PackFM dit. De battlerapper is namelijk niet zo blij met de huidige staat van hiphop.
|
|
 A Mind on a Ship Through Time mist een uitschieter; tijd voor een experiment zit er niet bij. Dat neemt echter niet weg dat het constant hoge niveau, en soulvolle geluid, al een prestatie op zich is.
|
|
 Carried Away is alweer het zevende studioalbum van People Under the Stairs. Het album is wederom degelijk en relaxed, maar dat geldt eigenlijk ook voor de voorgaande werken. Tijd voor verandering misschien?
|
|
 Waardig Hieroglyphics-lid Pep Love weet na een decennium stilte een verdienstelijk album af te leveren waarin hij, ondersteund door goede producties, zijn persoonlijke groei openhartig beschrijft.
|
P.O.S rapt zijn poëtische teksten op Never Better met de nodige kracht en overtuiging. De rockinvloeden geven het album een mooi bombastisch tintje. Een veelzijdig album met veel drums en gitaar.
Wat maakt de eenvoudige hiphop van rapper Pacewon en producer Mr. Green zo aantrekkelijk op The Only Number That Matters Is Won? Het is een goed ingespeeld duo dat doet waar ze goed in is. 
Om een vinyldruk van 12 Step Program te realiseren vraagt Panacea geld van haar fans. Dit is echter niet minder dan ongepast, aangezien het album sterk doet denken aan een reproductie van eerder werk.
Aan Paul Wall moeten niet teveel woorden worden vuilgemaakt. Niet alleen stelt zijn muziek op grote schaal bar weinig voor, ook moet hij met Fast Life het hoofd buigen voor vrijwel al zijn dirty south-collega’s.
Highlighter zondert zich door de rockinvloeden af van de voorgaande albums van People Under the Stairs. Maar weet het duo na veertien jaar en zeven studioalbums de luisteraars nog steeds te interesseren?