Asylum

Door Thomas Heerma van Voss, 2-6-‘09

Een bekend gezegde vertelt ons dat een boek of een ander kunstwerk nooit op de kaft mag worden beoordeeld. Dit gaat echter niet altijd op, getuige het nieuwe album van Paul Wall. De cover van Fast Life vertelt ons eigenlijk alles wat we moeten weten, namelijk dat er geen enkele reden is om het te checken - behalve als je houdt van datgene wat je kunt verwachten en de betere dirty south-alternatieven allemaal al zo vaak hebt geluisterd dat ze niet interessant meer zijn.

Qua beats - gemaakt door onder meer Travis Barker, Mouse en Amadeus - is alles voorspelbaar, qua teksten is alles voorspelbaar en qua raps is alles voorspelbaar. Het resultaat? Een eentonig, saai en uitgekauwd project, waar Paul Wall over pompende drums en dikke bassen standaardverhaaltjes opdreunt over zijn straatleven. Is dat alles? Nee, natuurlijk mag een zoete ode aan de moeder niet ontbreken, zoals het een echte stoere jongen betaamt.

De gastartiesten op Fast Life zijn eveneens belabberd. Wat vooral opvalt is dat ze niet alleen weinig kunnen, maar ook, enkele artiesten als Too $hort uitgezonderd, amper naam hebben gemaakt (net zoals de meeste producers trouwens). Yung Chill, Yung Redd, Mouse: het zijn stuk voor stuk onbekende acts, met namen die bovendien allemaal niet tot de verbeelding spreken. Paul Wall steekt rappend flink boven het maaiveld uit, maar veel stellen zijn raps ook niet voor, vooral vanwege de inhoud. Zijn stem is zoals altijd nog best vermakelijk, en in tegenstelling tot veel van zijn dirty south-collega’s douwt hij zijn verhalen niet door de strot van de luisteraar, alleen echt goed wordt Wall nergens.

Het is dan ook een raadsel waarom zulke muziek met name in de Verenigde Staten zo aanslaat. Want wat er ook gebeurt, Paul Wall zal commercieel gezien niet slechter boeren dan bijvoorbeeld DOOM, die met zijn laatste plaat Born Like This eens te meer niet bijzonder veel verkocht. Waarom dat zo is, is tamelijk onbegrijpelijk. Het is logisch dat mensen soms knallende en nietszeggende bangers willen, maar in die branche zijn er artiesten zoals Slim Thug en UGK die in elk opzicht meer te bieden hebben. Dat is nog wel het grootste minpunt van Paul Wall: de muziek stelt niet alleen op grote schaal weinig voor, maar ook voor zijn directe dirty south-collega’s moet Paul Wall het hoofd na Fast Life buigen.