|
 Wat DJ Revolution op King of the Decks laat horen is niet echt vernieuwend te noemen. Wel schotelt hij een dikke portie 'gewoon' lekkere hiphop voor, met af en toe een leuke uitschieter. Niets mis mee.
|
|
 Only Built 4 Cuban Linx Pt. II is dankzij strakke raps en sfeervolle beats een album waardoor de liefhebber van de combinatie van rauwe straatvertellingen en de Wu-sfeer weer met opgeheven hoofd over straat kan.
|
|
 Rah Digga biedt de luisteraar met Classic een gedegen alternatief voor de momenteel immens populaire Nicki Minaj. Na tien jaar is de rapster niet ingezakt en weet haar Brick City-flow nog steeds te boeien.
|
|
 Het blijft na The Archive: Lost, Live & Found eigenlijk nog steeds wachten op The Seventh Seal. Het album lijkt meer te dienen als een soort teken van leven, terwijl het uitroept dat het echte leven nog komt.
|
|
 Graveyard Shift is geen album voor watjes, want raps vol met verbaal geweld en opschepperij slaan de boventoon. De liefhebbers van hardcore hiphop zullen erg tevreden zijn.
|
|
|
 R. Kay wil zich op deze debuut-EP eindelijk presenteren aan het Nederlandse publiek. Gek is het daarom dat we hem eigenlijk nauwelijks leren kennen op 100% Damage, ondanks een paar sterke tracks.
|
|
 Raekwon trekt in grote lijnen het aangename gevoel van OB4CL Pt. II door. Zowel de mysterieuze beats als de raps over Oosterse gevechtskunst en de straten zijn weer lekker grimmig.
|
|
 De kenmerkende, ouderwetse boombapsound van Dilated Peoples heeft Rakaa duidelijk in zijn debuutplaat verwerkt. Waar Rakaa Crown of Thorns goed opent, is het album uiteindelijk wel wat in disbalans.
|
|
 Het lang uitstellen van een album schept vaak verwachtingen, die uiteindelijk amper worden ingelost. Ook bij The Seventh Seal is dat het geval, al toont Rakim soms een paar flitsen van zijn klasse.
|
|
 Random Axe staat zowel voor scherpte en agressie, als voor levendigheid en humor. Het beste van twee kanten, samengesmolten tot een geheel dat heel wat nekken van hiphopliefhebbers zal breken.
|
|
|
|
