Maybach/Def Jam

Door Bert Bentsink, 16-8-‘12

Het gaat Rick Ross de laatste tijd voor de wind. Zijn ‘Untouchable Maybach Music Imperium’ lijkt een zelfvervullende profetie te worden; rechterhand Meek Mill wint dagelijks aan populariteit, Gunplay tekende bij Def Jam en ook Wale verkoopt verrassend goed. Echter, nu is opperhoofd “Rozay” weer aan zet. Ross’ voorgaande albums stonden bol van de cinematisch beschreven grootspraak en decadente grandeur. Een formule waaraan hij op God Forgives, I Don’t - met Tarantino en Scorsese als voornaamste inspiratiebronnen - lijkt te willen vasthouden.

Hierin is Ross opnieuw geslaagd. Want al vanaf zijn eerste - en kenmerkende(!) - kreun (“Huh”) wordt duidelijk dat de zelfbekroonde Kingpin uit Miami er geen gras over laat groeien: “I can still count a mill' without a money machine, nigger.” Evenals op zijn voorgaande platen verhaalt de zwaarlijvige rapper over zijn uitbundige levensstijl en genadeloosheid ten aanzien van de haters en klikspanen. Het is echter de filmische en meeslepende wijze waarop de rapper zijn verhalen vertelt die Ross tot zo’n genot maakt om naar te luisteren. Zijn spaarzame verwijzingen naar gebeurtenissen uit het ‘echte leven’ maken de scheidslijn tussen hetgeen verzonnen en hetgeen daadwerkelijk gebeurd nog diffuser, waardoor de luisteraar niet anders kan dan hopeloos opgaan in de groteske wereld van de bebaarde rapper uit Miami. Illustrerend is de manier waarop de rapper haast argeloos refereert aan zijn recente hartaanval in een vliegtuig op weg naar een concert: “Yeah, such a breath of fresh air//Get a blowjob, have a seizure on a Lear” (Maybach Music IV).

Ook de muzikale arrangementen van onder meer J.U.S.T.I.C.E. League en Cardiak dragen bij aan het statige karakter van Ross’ narratieven. De zwoele saxofoontonen en enerverende strijkers vormen de ideale fundering voor Ross’ duchtige wereldbeeld. Toch moet ook “The Boss” soms zijn meerdere erkennen; zo degradeert André 3000 de volslanke rapper tot een figurant op zijn eigen plaat met een dijk van een bijdrage op Sixteen, en springt Jay-Z’s ongedwongen (haast klungelige) bijdrage op 3 Kings net even wat meer in het oog dan die van Rozay. Uiteraard bevindt zich op God Forgives, I Don’t ook weer een aantal opzwepende tracks (à la B.M.F.) dat de haters moet afschrikken. Hoewel tekstueel vaak van een bedroevend niveau (acht maal de zin: “These niggers won’t hold me back”), het zijn onmiskenbaar energieke beats.

God Forgives, I Don’t is een zeer solide en muzikaal album geworden. Rick Ross persisteert flamboyant in zijn even monumentale als fictieve werkelijkheid, en dat is goed nieuws voor de luisteraar. Niemand weet misdaad en rijkdom zo beeldend naar een geluidsdrager te exporteren.