Grand Hustle

Door Jasper Veenstra, 27-12-‘10

Na een klein jaar in de bak te hebben gezeten zou de door zichzelf tot koning gekroonde Clifford Harris Jr. terugkomen met King Uncaged. Maar liefst zeventig nummers had hij in zijn cel geschreven. Met I'm Back als comebacksingle, Yeah Ya Know voor de straat en Got Your Back voor de mainstream leek T.I. zijn zaakjes weer op orde te hebben. Daarnaast bracht hij ook nog Fuck a Mixtape uit en speelde hij een rol in de film Takers. Geen vuiltje aan de lucht dus. Tot het noodlot opnieuw toesloeg: op 1 september jongstleden werd T.I. opgepakt wegens drugsbezit en aangezien hij met een voorwaardelijke straf op zak rondliep, kon hij opnieuw een jaartje brommen.

En dus was King Uncaged niet meer zo'n gepaste titel. Ook bovengenoemde singles staan niet meer op het reguliere album (wel op de 'deluxe version'), dat vrij willekeurig de naam van één van de tracks heeft gekregen: No Mercy. De triomfantelijke glimlach heeft plaatsgemaakt voor het gebogen hoofd (zie cover) en dat lijkt ook zijn weerslag te vinden op de nummers. Als het rauw moet klinken, mist het de overtuiging van What Up, What's Haapnin' en wanneer Tip mikt op het popsucces van Whatever You Like en Live Your Life, dan is het niet catchy genoeg.

Dat voorgaande voorbeelden afkomstig zijn van Paper Trail (2008) is geen toeval. Hoewel de Hiphopleeft-recensent in kwestie er anders over dacht, is het een sterk album dat No Mercy op alle fronten de baas is. En dat is pijnlijk, aangezien de producers van No Mercy in alles proberen Paper Trail te imiteren. Absoluut dieptepunt en daarom het meest schrijnende voorbeeld hiervan is Amazing, met Pharrell Williams. Een droge, zielloze beat aangevuld met ronduit belachelijke lyrics, dat is het. Wat dacht u van het refrein (uiteraard van de hand van Pharrell): “Skateboard P make your face fall off//Serve a bitch straight D make her face fall off//Nigga's come through and make your face fall off//What the fuck you gon’ do? Make your face fall off.” Waarna hij de luisteraar welgeteld tien keer meedeelt dat het “so amazing” is.

Nee, dan zijn andere gastbijdrages beter geslaagd. De door Kanye West geproduceerde opener Welcome to the World met Kid Cudi en Kanye zelf bijvoorbeeld, die klinkt als een eervolle afvaller van MBDTF. De verder spaarzame hoogtepunten worden geleverd op a-typische T.I.-nummers That's All She Wrote met Eminem en Castle Walls met Christina Aguilera. Beide zijn neerslachtige nummers waarop T.I. zowaar scherp rapt, respectievelijk zijn beklag doend over haters en de keerzijde van roem.

Deze lichtpuntjes op een verder tegenvallende plaat passen dan ook beter bij T.I.'s huidige toestand, dan op swagger gebaseerde lofzangen op het leven waar hij om bekendstaat. De rest van de nummers is zouteloos en slap, waarvan de laatste single Get Back Up ook nog wel een mooi voorbeeld is. De lijn volgend van het grootste deel van de rest van het album, weet T.I. volledig misplaatst uit de hoek te komen met zijn 'welgemeende' excuses voor het feit dat hij in plaats van perfect ook maar een mens is. Net zoals T.I. vs. T.I.P. (2007) een op zijn zachtst gezegd matige opvolger was van King (2006), zo is No Mercy dat van Paper Trail. Dat biedt dus hoop voor T.I.'s volgende.