|
 Armor of God werd al ruim drie jaar geleden aangekondigd. In die lange periode heeft Vakill duidelijk met passie aan zijn teksten gewerkt, met als resultaat een denderend album met fijne beats en harde raps.
|
|
 Vast Aires dreigende stemgeluid is een dominante factor op OX 2010: A Street Odyssey. Dat levert wat ruige raps op, maar anderzijds zorgen Vasts zweverigheid en de soms matige beats voor frustratie.
|
|
 Donker, chaotisch en eigenaardig. Het zijn deze drie woorden die de behoorlijk sterke debuutplaat van de Utrechtse formatie Verdomd definiëren. Op naar het volgende Hof van Jaeden-project van dit duo!
|
|
 Season of the Assassin kan, als je je verstand op nul zet, een lekker album zijn. Toch zullen veel mensen struikelen over het feit dat de plaat een aaneenschakeling is van dreigementen en spierbalraps.
|
|
 Op het futuristische, onheilspellende Megagraphitti laat Vordul Mega zien dat hij nog in dezelfde bloedvorm verkeert als een paar jaar terug. Het resultaat is een van de betere werken van 2008.
|
|
|
 Snoeiharde beats en rauwe raps zijn mooie termen om Dueces Wild mee te omschrijven. Helaas zorgen beide facetten ook voor eenzijdigheid, waardoor de plaat geen absolute topper is geworden.
|
|
Verbal Kent en Kaz One hebben samen een degelijk album in elkaar gesmeed, maar de titel Brave New Rap is wel wat optimistisch gekozen. Daarvoor is het allemaal te weinig dapper, vernieuwend en bijzonder.
|
|
 Vinnie Paz is de grote man achter zowel Jedi Mind Tricks als Army of the Pharaohs. Met zijn solodebuut wist hij echter nauwelijks potten te breken. Gaat het hem op zijn tweede album beter af?
|
|
 Virtuoso maakte naam met de eerste twee World War-albums, en keert terug met het derde en laatste deel: The Final Conflict. Echter, na zes jaar lukt het Virtuoso niet de trilogie tot een passend eind te brengen.
|
|
|
|
