Interscope

Door Bert Bentsink, 26-11-‘09

Het is belachelijk dat Washington D.C., de hoofdstad van de Verenigde Staten en door veel Amerikanen beschouwd als het epicentrum van overheidsinterventie, op het hiphoptoneel weinig tot geen status geniet. Zo moet ook Olubowale Folarin, beter bekend als Wale, erover gedacht hebben. Nadat Wale met Dig Dug (Shake It) in 2006 in diverse Amerikaanse staten wat radiozendtijd kreeg toebedeeld, is het balletje snel gaan rollen. De rapper met Afrikaanse roots bracht diverse mixtapes uit, waaronder Hate Is the New Love (zie overeenkomst met Winne, alsmede de gestileerde ‘W’ die beide rappers als logo gebruiken) en The Mixtape About Nothing. Daarnaast was Wale onder meer te horen op nummers van Amy Winehouse, Lilly Allen en The Roots. Ook de cameos van Bun B en 9th Wonder, in de clip van straatsingle Nike Boots, gaven aan dat Wale bezig was een grote artiest te worden. Debuut Attention Deficit moet het uiteindelijke verdict vellen; is Wale in staat zijn stad te dragen en iets toe te voegen aan het huidige hiphopbestel?

Op Attention Deficit zijn er twee zaken die direct opvallen: de gevarieerde thematiek die Wale aansnijdt en de funky instrumentaties waarover dit gebeurt. Hoewel de eerste single Chillin’ (met Lady Gaga) in principe niet veel verder ging dan een introductie van de rapper en zijn thuishaven, blijkt Wales horizon op Attention Deficit aanzienlijk breder. Neem het door Mark Ronson geproduceerde 90210; hier kaart de rapper diverse problemen als cocaïneverslaving en boulimia nervosa aan. Met de postcode van Beverly Hills - een welvarende wijk in Hollywood - als titel, refereert de rapper aan het blanke, Hollywood-karakter dat vaak met deze problemen geassocieerd wordt: “She throws up, whatever she eats//She leaves the bathroom with her nose bleed[ing]//Regular girl, celebrity dreams//She is: 90210.” Een minstens zo interessant nummer is Diary (met Marsha Ambrosius). In plaats van dat Wale zich profileert als de rapper die elke vrouw op commando kan krijgen, beschrijft hij zijn moeizame liefde voor een beschadigde vrouw die onbereikbaar lijkt. Ze heeft te veel meegemaakt en is niet meer in staat van iemand te houden. Het is knap hoe Wale hierover verhaalt; enerzijds valt er sentiment en meelij te bespeuren, terwijl anderzijds ook duidelijk Wales frustratie spreekt: waarom moet hij boeten voor de zaken die anderen hem hebben aangedaan?

De luisteraar hoeft echter niet te vrezen voor een lange beladen parade aan maatschappelijke rap. Zo krijgen ‘neppe rappers’ op Mirror (met Bun B) stotterend de zak, en schuwt Wale het niet zijn respect te claimen op het door Best Kept Secret verzorgde Mama Told Me. Als gezegd, de funky instrumentatie speelt op Attention Deficit een grote rol. Niet in de laatste plaats omdat zij behoorlijk fris aandoet. Wales debuut kenschetst zich door vlotte collages van lekkere baspartijen, blaasoffensieven en adequaat samplegebruik. Illustratief hiervoor is onder meer het opzwepende Pretty Girls (met Gucci Mane en Weesly) dat zo goed in elkaar zit dat zelfs kluns Gucci Mane hier niets meer aan kan verpesten. Pharrell Williams slaagt hier echter wel in. Naast dat hij nog steeds de overtuiging koestert te kunnen zingen levert het productieteam waar hij deel van uitmaakt (The Neptunes) ook nog eens een gedrocht van een beat af. Het is mede dankzij de bloedirritante bliep-accenten en aanhoudende keyboardtonen dat ik mijn hart vasthoud voor The Clipses aankomende Till the Casket Drops.

Het debuut is altijd een mijlpaal voor opkomende artiesten; je kunt nog zoveel goede mixtapes en gastverses verzorgen, als je eerste officiële project faalt ga je de boeken in als een eendagsvlieg, en een tijdelijk en irrelevant fenomeen. Dit zal Wale niet overkomen want Attention Deficit is een sterk en bovenal fris debuut. Met de albums van Drake en J.Cole voor volgend jaar in de startblokken (Kid Cudi's plaat is tevens goed ontvangen) lijkt er een frisse wind door hiphop te gaan waaien. De nieuwe lichting is van plan om te blijven en dat is, afgaand op Attention Deficit, meer dan wenselijk. Wale heeft het album, naast een grote mond, handen en voeten weten te geven: het gaat ergens over. Een simpel gegeven dat niettemin resulteert in één van de betere commerciële releases van het jaar.